Αύγουστος στο Μεγάλο Χωριό

Καλοκαιρινές διακοπές

 Μελαγχολικές ήταν φέτος οι καλοκαιρινές διακοπές στο Μεγάλο Χωριό.  Ο φίλος μας ο Τάσος έφυγε από τον κόσμο τούτο, όλοι κουβέντιαζαν για τον κίνδυνο της πυρκαγιάς και η λειψυδρία μας χτύπησε την πόρτα.

 Φέτος δεν πέρασα καλά στο χωριό.  Τα τελευταία χρόνια πηγαίνω στα μέσα Αυγούστου, τότε που βλέπεις όλους τους παλιούς φίλους και συγγενείς, αλλά τελικά αποφάσισα να μην το ξανακάνω. Καλύτερα στο σπίτι μου στην Αθήνα και νάχω την ησυχία μου, η πρωτεύουσα, άλλωστε –αν εξαιρέσεις τη ζέστη- είναι στα καλύτερά της αυτό το μήνα που οι περισσότεροι λείπουν στα χωριά τους και γενικά σε διακοπές.

Μοιραία την εποχή την έχω συνδέσει με θάνατο. Τη μια χρονιά πέθανε η αγαπημένη μου Βανθία (ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο τους αποχαιρέτησε όλους χαρούμενη στο προαύλιο της Αγίας Παρασκευής, έκανε μερικά βήματα και έξω από το Μουσείο κάθησε κάτω και έκλεισε τα μάτια της, χτυπημένη αμετάκλητα από ένα βαρύ εγκεφαλικό), τις ίδιες μέρες μάθαμε ότι

Megalo Horio

πέθανε ξαφνικά και ο Τοτός στη Θεσσαλονίκη. Φέτος, το πρωί της Κυριακής στις 17 Αυγούστου, έκλεισε  τα μάτια του ο Τάσος ο Κοντομέρκος. Προστατευτικός μέχρι την τελευταία στιγμή, βέβαια, φρόντισε να το κάνει αφού τέλειωσαν οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις στο χωριό. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό, όπως και το γεγονός ότι μια από τις τελευταίες επιθυμίες του ήταν να μη μάθει τίποτα η δόλια η μάνα του, που έχασε πια και τα τρία της παιδιά.

 

 

Ο φόβος της πυρκαγιάς. Στις 8 Ιουλίου μια μεγάλη φωτιά έκαψε δασικές εκτάσεις στον Κόνιτσκο, ένα βουνό ανάμεσα στα χωριά Μυρίκη και Αγιο Ανδρέα. Τρεις μέρες αργότερα, άναψε μια φωτιά στο Κεφαλόβρυσο του Μεγάλου Χωριού, στο σημείο που εδώ και χρόνια –παρανόμως υποθέτω- κόβει τα ξύλα του ο Καλατζής και συστηματικά αποφεύγει να καθαρίσει το πριονίδι. Η έγκαιρη αντίδραση των χωριανών και της Πυροσβεστικής έσωσε το χωριό, τι θα γίνει, όμως, αν πιάσει φωτιά βράδυ, από το τσιγάρο που θα πετάξει –απερίσκεπτα- κάποιος περαστικός ενώ προσπαθεί να κάνει στροφή στο σημείο αυτό; Ένα μήνα αργότερα έγινα «κακιά» αν και πολλοί μου είπαν ότι έκανα απλά αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι σε ανάλογες περιπτώσεις.

Τι έκανα; Απλά, έστειλα μια –«φιλική»- επιστολή στο Δήμο και στην Κοινότητα –ο Πρόεδρος της οποίας δηλώνει «εγώ παίρνω κάθε μήνα το μισθό μου, από κει και πέρα δεν με νοιάζει τίποτα άλλο», απίστευτο δεν είναι;;;- την οποία κοινοποίησα επίσης στη Διεύθυνση Δασών και στην Πυροσβεστική Υπηρεσία. Τα ερωτήματα, που τους έθεσα όπως π.χ. ποιος έδωσε την άδεια να μετατραπεί σε εργοτάξιο το Κεφαλόβρυσο -το οποίο βρίσκεται σε μια χαράδρα με πουρνάρια από τη μια πλευρά και ελάτα από την άλλη- χωρίς να λαμβάνεται κανένα απολύτως μέτρο ασφαλείας κλπ- μου γεννήθηκαν μόλις είδα την εικόνα.  Με ανησυχία, πήγαινα κάθε βράδυ για ύπνο –το σπίτι μου βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο αυτό- φοβόμουν ότι μπορεί να πάρουμε πάλι φωτιά. Χθες, πάντως, ο Διευθυντής Δασών με ενημέρωσε ότι, πέρασε από την περιοχή και τη βρήκε καθαρή. Επιτέλους, το μάζεψαν το πριονίδι. Θλιβερό, όμως, δεν είναι να πρέπει να βάζεις τις φωνές για να γίνονται τα αυτονόητα;

Κεφαλόβρυσο

Το νερό που είναι;

΄Αλλα καλοκαίρια στο Κεφαλόβρυσο μας συντρόφευε το κελάρυσμά του. Τώρα πια δεν ακούγεται καθόλου. Σ’όλο το χωριό μάλιστα έμαθα ότι τώρα πια υπάρχει ένα μοναδικό αυλάκι! Το νερό ήταν μάλιστα τόσο λίγο, που μερικές φορές δεν μπορούσαμε καν να πλυθούμε. Για να το πιούμε ούτε λόγος. Με το που έφτασα έπαθα μια άσχημη γαστρεντερίτιδα που μου πέρασε όταν άρχισα να πίνω εμφυαλωμένο. (Μετά από μερικές μέρες άκουσα, κατά σύμπτωση, ότι ο Δήμος ΘΑ φέρει χημικούς για να ελέγξουν την ποιότητά του… ΄Αρα μπορεί να μην ήταν τυχαία η γαστρεντερίτιδά μου. )

 Οσο για την έλλειψη τι φταίει;

Κάποιοι ντόπιοι λένε ότι φταίμε εμείς οι επισκέπτες του καλοκαιριού που

η βρύση Βλαχογιάννη όταν είχε νερό

πλενόμαστε συχνά… Εμείς, πάλι, διαμαρτυρόμαστε γιατί κάποιες γριές αφήνουν τα λάστιχα να τρέχουν μέρα νύχτα στον κήπο και τη βρύση τους συνέχεια ανοιχτή για να πίνουν λέει δροσερό νερό: «τι λες πιδάκι μ’ εγώ δεν το πίνου το νερό απ’το ψγίου» μάθαμε ότι απάντησε μια γιαγιά σε κάποιον που της είπε να κλείνει τη βρύση της. Εντωμεταξύ οι κολοκυθιές στους Μεγαλοχωρίτικους κήπους κοντεύουν να φτάσουν στο Νέο Δερμάτι (χωριό στην απέναντι πλαγιά), άσε που στο Νέο Δερμάτι (παίρνει νερό από το Μεγάλο Χωριό) τα σπίτια κρύφτηκαν πίσω από τις φασολιές και τις καλαμποκιές, ενώ νέοι αγρότες της περιοχής ποτίζουν στρέμματα  και στρέμματα με νεράκι της βρύσης (πράγμα που απαγορεύεται). Στο χωριό μας, από παιδί θυμάμαι να

το σπίτι της θείας Βασίλως

ακούω διαμαρτυρίες για το νερό, είναι φανερό ότι ποτέ δεν το διαχειρίστηκαν σωστά. Τελευταία, όμως, τα πράγματα χειροτέρεψαν. Τον περασμένο χειμώνα δεν έβρεξε ούτε χιόνισε πολύ και ίσως του χρόνου να έχουμε ακόμα λιγότερο νερό. Πρέπει, λοιπόν, να πάρουν μέτρα το συντομότερο δυνατόν.Και να ενημερώσουν τον κόσμο να μην κάνει σπατάλες και να κόβουν το νερό κάποιες ώρες τις ημέρας αν χρειάζεται και πρόστιμα να κόβουν και να βάλουν ρολόγια σε όλα τα σπίτια (είναι πανεύκολο, αρκεί μια διασταύρωση με τα ρολόγια της ΔΕΗ, αφού ηλεκτρικό πληρώνουν όλοι). Δεν ξέρω, κι άλλα μπορούν να γίνουν, ας γίνουν όλα λοιπόν. Αυτό για τα ρολόγια το λέω γιατί λίγο πριν φύγω πέρασε ένας υπάλληλος του Δήμου και μέτρησε τα κυβικά.  Προσεχώς, εκτός από το πάγιο θα πληρώνουμε, λέει, και ανάλογα με την κατανάλωση που κάνει ο καθένας. Ναι, αλλά αυτοί που δεν έχουν ρολόι; Γιατί από αυτόν τον υπάλληλο μάθαμε  ότι πολλοί είναι αυτοί που δεν έχουν… Απλά συνδέθηκαν και καταναλώνουν.

 Αλλά δεν θέλω να γκρινιάζω. Φθάνοντας τον Αύγουστο στον Αη Γιάννη θαύμασα την ωραία πλακόστρωτη πλατεία με τα καινούργια παγκάκια και τα φώτα που έφιαξε (έκανε δωρεά) ο Φίλιππος Καλλιάνης. Αυτή ήταν και η τελευταία εικόνα που είχα φεύγοντας από το χωριό και τότε μου ήρθε μια ιδέα. Οσοι θέλουν να κάνουν δωρεές ας «υιοθετήσουν» από ένα παγκάκι (είναι ο μόνος τρόπος μου φαίνεται να αντικατασταθούν τα σπασμένα και τα παλιά) και στις εκδηλώσεις του Αυγούστου, στα διάφορα τουρνουά  ταβλιού και λοιπών καθιστικών δραστηριοτήτων ας προστεθεί και μια ημέρα καθαριότητας. Να βγούμε, δηλαδή, με γάντια και σακούλες να καθαρίσουμε τα σοκάκια και τα ρέματα του χωριού μας.

Πώς σας φαίνεται;