Knot Gallery – «Μπλε λιβάδι »

στις

Performance space στη θέση της παλιάς ντισκοτέκ

 Ένα βραβευμένο έργο και μια καινούργια θεατρική ομάδα βρήκαν στέγη σε έναν από τους νέους πολύ-χώρους που δημιουργήθηκε στα όρια του κέντρου της πόλης και φιλοξενεί καθημερινά ποικίλες καλλιτεχνικές δράσεις.

 Ξαφνικά άρχισε να βρέχει και μέχρι να φτάσω στο θεατράκι Knot στο τέλος της Μιχαλακοπούλου έγινα παπί. Η είσοδος είναι από την οδό Πύρρου. Κατεβαίνω τα σκαλιά και βρίσκομαι στο υπόγειο που κάποτε φιλοξενούσε την ντισκοτέκ «Ρετρό».

Ενας ήχος δυσοίωνος με υποδέχεται και με διαπερνά. Βάζω τις φωνές γιατί φοβάμαι τα αστραπόβροντα αλλά, ο Παναγιώτης Καλυβίτης, συγγραφέας και σκηνοθέτης του έργου όπως θα μου συστηθεί σε λίγο, με καθησυχάζει «Μην ανησυχείτε δεν είναι ο Θεός, ένας πυροβολισμός ήταν, ετοιμαστείτε να ακούσετε κι άλλους σε λίγο».

Ο υπεύθυνος του ήχου συνεχίζει τις δοκιμές, πίσω από μια κουρτίνα οι ηθοποιοί ετοιμάζονται, το κοινό, απτόητο  από την ξαφνική ανοιξιάτικη μπόρα συνεχίζει να φτάνει, και τελικά η παράσταση αρχίζει με μισή ώρα καθυστέρηση. Μια παράσταση άρτια από πολλές απόψεις και -όπως άκουσα να λέει δίπλα μου ένας νεαρός θεατής- «μπουνιά στο στομάχι του εφησυχασμένου» αν υπάρχει τέτοιος αυτόν τον καιρό. Στο τέλος το κοινό θα χαιρετίσει την παράσταση με ένα θερμό χειροκρότημα. Εκείνο το βράδυ το θεατράκι είχε γεμίσει και τις εξήντα πέντε θέσεις του.

Ο πολυχώρος

Ένα από τα φρέσκα καλλιτεχνικά στέκια της πόλης, η Knot Gallery (το πρόγραμμά της ανακοινώνεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://knotarts.blogspot.com/) εγκαταστάθηκε το 2010 σε ένα λιτά διαμορφωμένο χώρο όπου γίνονται προβολές, εκθέσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη παρουσιάζονται θεατρικές παραστάσεις, κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο γίνονται συναυλίες και τις Κυριακές εκπαιδευτικά εργαστήρια ελεύθερου αυτοσχεδιασμού.

Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Knotarts ιδρύθηκε από τον σκηνοθέτη Θέμελη Γλυνάτση, τον interior designer Βαγγέλη Μουσίκα και τον μουσικό Γιάννη Κοτσώνη ο οποίος σε συνεργασία με τη Δανάη Στεφάνου, μουσικό – καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης  είναι ο κυρίως υπεύθυνος για τον μουσικό προγραμματισμό.

Πώς τα βγάζουν πέρα; «Πάρα πολύ δύσκολα, είμαστε χαρούμενοι όμως που καταφέρνουμε και καλύπτουμε τα έξοδα του χώρου. Εχουμε πολύ χαμηλά εισητήρια και δεν ζητάμε υπέρογκα ενοίκια για τις παραστάσεις. Είναι δύσκολο αλλά δεν σκοπεύουμε να το αλλάξουμε αυτό, θέλουμε να κρατήσουμε τις τιμές μας χαμηλές» λέει ο Θέμελης Γλυνάτσης.

Οι θέσεις δεν είναι πολλές. Ανάλογα με το στήσιμο της κάθε παράστασης το θεατράκι μπορεί να φιλοξενήσει από είκοσι μέχρι ογδόντα θεατές. Εχει όμως ήδη αποκτήσει το κοινό του το οποίο ανανεώνεται μαζί με τις παραστάσεις που έχουν μια εντελώς πειραματική διάσταση. Την ημέρα που επισκέφτηκα το ΚΝΟΤ –και μέχρι τις 24 Απριλίου 2012- παιζόταν το «Μπλε λιβάδι». Στη συνέχεια η Βίκυ Γεωργιάδη θα σκηνοθετούσε μια επιλογή πεζών του Κάφκα και θα ακολουθούσε ένα έργο σε κείμενο και σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου.

Η ομάδα Bucco-noi

Βραβευμένο στο διαγωνισμό για πρωτότυπο σύγχρονο ελληνικό έργο των θεάτρων Εμπρός και ‘Αρτι (τον Μάιο του 2010), το «Μπλε λιβάδι» είναι η πρώτη δουλειά της θεατρικής ομάδας Bucco-noi που ιδρύθηκε τον περασμένο Νοέμβριο από τον Παναγιώτη Καλυβίτη, όμως ήδη οι νεαροί καλλιτέχνες συζητάνε τα κοινά σχέδιά τους για το μελλον.

Το όνομα της ομάδας προέρχεται από τη λέξη Bucco που σημαίνει στόμα, ράμφος, ταύρος, τρύπα, ερμηνείες οι οποίες παραπέμπουν απευθείας σε ιδιότητες, ποιότητες και δυναμικές διαχείρισης του θεατρικού λόγου και μαζί με την κατάληξη –νοι προτείνει μια συνήχηση της λέξης «μπουκώνει» και ταυτόχρονα μια παρήχηση των Buffoni από την Commedia dell’ Arte. Ο Ιάσονας Μπίτερ Κουρούνης κρατάει τον κεντρικό ρόλο του παιδιού, η Φένη Μπένου είναι η αυταρχική ερωμένη του, η Δομνίκη Μητροπούλου παίζει το ρόλο της υπερβολικά καταπιεστικής μητέρας, ο Δημήτρης  Δημητρόπουλος είναι ο χειριστικός γιατρός και εραστής της.

Η παράσταση

Οι αναφορές στον γερμανικό εξπρεσιονισμό είναι έντονες. «Με ενδιαφέρει και με εκφράζει ως αισθητική αλλά και ως ρεύμα το οποίο μπορεί να μιλήσει για όλα αυτό που θέλω να πω» δηλώνει ο Παναγιώτης Καλυβίτης ο οποίος όμως ταυτόχρονα δεν έχει μείνει ανεπηρέαστος από τη σύγχρονη τάση στο χώρο του θεάτρου που επιβάλλει ανθρώπους – ρομποτάκια με μια κίνηση μηχανιστική όταν δεν εκφράζεται ο πόνος και γενικά το συναίσθημα.

Δεν είναι μια παράσταση καθαρά θεατρική αφού, κινησιολογικά τουλάχιστον επηρεάζεται από το χοροθέατρο με ορατά τα στοιχεία του γιαπωνέζικου χορού μπούτο. Το μακιγιάζ των τεσσάρων ηθοποιών παραπέμπει επίσης στο γιαπωνέζικο θέατρο αλλά και στην παράδοση της ιταλικής θεατρικής παράδοσης της Κομέντια ντελ Άρτε. Τα πρόσωπά τους, που κάθε  τόσο κρύβονται πίσω από την κουκούλα του τρομοκράτη, είναι βαμμένα λευκά σαν μάσκες οι οποίες καταργούν κάθε αίσθηση ρεαλισμού, για να υπογραμμίσουν  την ερήμωση, την απουσία της αιμάτωσης και άρα της ζωής, τονίζοντας ταυτόχρονα το συγκεκριμμένο χαρακτηριστικό κάθε χαρακτήρα του έργου.

Και τότε πίσω από τις μάσκες ο ήδη σκληρός και απογυμνωμένος από κάθε  τρυφερό συναίσθημα ήχος της φωνής ακούγεται ακόμη πιο απειλητικός. Το έργο είναι σκληρό και γίνεται ακόμη σκληρότερο καθώς εκτυλίσσεται μέσα στο λιτό σκηνικό της Κατερίνας Μηλιαρέση. Και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται είναι ασφυκτική, εφιαλτική.

Ένα αγόρι, αποκλεισμένο ουσιαστικά από τη ζωή με ένα τρόπο βάναυσο, δραπετεύει από τον ασφυκτικό χώρο μέσα στον οποίο τον έχουν φυλακίσει η οικογένεια και ο γιατρός του αλλά η νίκη του θα είναι Πύρρεια. Δεν θα τα καταφέρει τελικά όμως αυτό ακριβώς δίνει την ευκαιρία στον δραματουργό για ένα σχόλιο: «Τελικά οφείλουμε να κάνουμε την απόπειρα της απόδρασης έστω και αν αυτή είναι εξ ορισμού καταδικασμένη. Δεν θα καταφέρουμε τελικά να είμαστε ελεύθεροι αλλά οφείλουμε να κάνουμε την επανάσταση, οφείλουμε να μην αποδεχτούμε τον ζυγό» λέει.

Το «μπλε λιβάδι» είναι στην ουσία ένα σκοτεινό υπαρξιακό παραμύθι με πρωταγωνιστή το παιδί και τις σχέσεις του με  την οικογένειά του. Και η ιστορία του μέσα από μια ψυχολογίστικη προσέγγιση λειτουργεί ως αλληγορία για το άτομο και την κοινωνία, τον πολίτη και το κράτος, τον άνθρωπο και τη μοίρα του, για τον προ-αποφασισμένο εγκλεισμό μας στο αναπόδραστο, για τα κέντρα εξουσίας και τη χειραγώγιση, την κατάργηση της ταυτότητας και την αφαίμαξη της αυτοδιάθεσης.

Κάθε ύπαρξη περιχαρακώνεται από τα ίχνη μιας ψυχικής ερήμωσης με αμετάκλητες απολήξεις, συρρικνώνεται σε μια σισύφεια τελετουργία επιθυμίας – απαγόρευσης, υπαγορευμένης από την απώλεια της βιωματικής αποτύπωσης και την επιβολή.  Ο πατέρας – ανδρείκελο, καθισμένος στο αναπηρικό καροτσάκι δανείζεται τις φωνές των άλλων.

Info

Συντελεστές

Κείμενο- Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Καλυβίτης

Βοηθοί σκηνοθέτη:Βασιλική Καραγιαννάκη & Ολίνα Γεωργουλοπούλου

Σκηνικά: Κατερίνα Μηλιαρέση

Φωτισμοί:Ζερβουδάκη Κατερίνα

Μουσική:Σφακιανάκης Γιώργος & Αλέξης Γρίζος

Ηθοποιοί: Δημήτρης Δημητρόπουλος, Ιάσονας Μπίτερ Κουρούνης, Δομνίκη Μητροπούλου, Φένη Μπένου.

Knot Gallery

Μιχαλακοπούλου 206 & Πύρρου (εισ. από Πύρρου), Αμπελόκηποι
μετρό: Αμπελόκηποι, λεωφορεία: Α5, Β5 (στάση Ζαγορά)
πληροφορίες: 6940-808727 – 6945-532887
λεωφορεία: Α5, Β5 (στάση Ζαγορά)
πληροφορίες: 6940808727 – 6945532887

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s