Αϊλίν Φορντ – Η γιαγιά του μόντελινγκ

στις

Στις 25 Μαρτίου η Αϊλίν Ότε Φορντ έγινε 90 ετών. Η χρονιά, είναι σημαδιακή για τη μεγάλη κυρία της μόδας η οποία αυτόν τον μήνα είχε άλλη μια επέτειο. Μαζί με τα γενέθλιά της γιόρτασε επίσης  τα εξήντα πέντε χρόνια από την ίδρυση του  πρωτοπόρου πρακτορείου μοντέλων Φορντ. Την ίδια χρονιά άλλωστε είχε γίνει και ο γάμος της με τον Τζέρι Φορντ τον μοναδικό έρωτα της ζωής της.

Το εορταστικό δείπνο δόθηκε με κάθε επισημότητα στο νεοϋρκέζικο ξενοδοχείο Standard Hotel, το τελευταίο απόκτημα του γαμπρού της Αντρέ Μπαλάτζ, πρώην συζύγου της κόρης της Κέιτι. Παρόντα ήταν όλα τα μέλη της οικογένειας Φορντ, οι κόρες της, Τζέιμι, Κέιτι και Λέισι, ο γιος της Μπιλ, τα οκτώ εγγόνια της και τα τέσσερα δισέγγονα, όλα αυτά «τα υπέροχα ανθρώπινα πλάσματα» όπως χαρακτήρισε τους απογόνους της  η Αϊλίν μιλώντας πρόσφατα στους London Times.  ΄Ελειπε μόνον ο Τζέρι,  «ο πιο ωραίος και ο πιο καλός άντρας του κόσμου» όπως συνηθίζει να λέει όταν αναφέρεται στον  σύντροφό της που πέθανε το 2008.

Οι σχέσεις της οικογένειας είναι πολύ στενές κάτι για το οποίο άλλωστε η Αϊλίν είναι πολύ περήφανη. Μάλιστα όλα τα παιδιά της ήταν στο πλάι της συνεχώς κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ακτινοβολίες που χρειάστηκε να κάνει πρόσφατα για να αντιμετωπίσει έναν όγκο στον εγκέφαλο. Οι δακρύβρεχτες ιστορίες δεν τις αρέσουν όπως ούτε και η ιδέα του θανάτου που προτιμά να τον αντιμετωπίζει με χιούμορ, θράσος και ρεαλισμό, ιδιότητες που άλλωστε δεν της έλειψαν ποτέ.

«Είμαι Ιχθύς. Δεν κοιτάζω ποτέ πίσω, ούτε σχεδιάζω πράγματα για μένα. Πέρασα την ενήλικη ζωή μου κάνοντας πράγματα για τους άλλους και αυτό μου έχει γίνει συνήθεια» δήλωσε σε μια συνέντευξή της που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο  περιοδικό «The Times Magazine» Και ότι: «Η κατάθλιψη δεν είναι στη φύση μου. Φυσικά και έκλαψα για τον Τζέρι. Μου λείπει αλλά σε κανέναν δεν αρέσει να σε βλέπει να γκρινιάζεις. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει άλλη γυναίκα πιο τυχερή από μένα. Ηταν ένας υπέροχος γάμος. Είχαμε την τύχη να δουλεύουμε μαζί, να μεγαλώσουμε μαζί τα παιδιά μας, να τρώμε μαζί με τα μοντέλα μας. Ηταν όλες τους παιδιά μας»

Η  Αϊλίν Ότε όπως είναι το πατρικό της όνομα, άνοιξε το πρώτο πρακτορείο μοντέλων μαζί με τον σύζυγό της Τζέρι Φορντ την άνοιξη του 1947 στη Νέα Υόρκη. Εκείνος έδωσε στην επιχείρηση το όνομα του, επίσης ήταν ο οικονομικός υπεύθυνος, ενώ εκείνη είχε αναλάβει όλα τα υπόλοιπα. Μέχρι το 1995 που η κόρη τους η Κέιτι Μπαλάτζ έγινε πρόεδρος του ΔΣ της εταιρείας και εξακολουθεί να είναι μέλος του και μετά το 2007 οπότε η εταιρεία πουλήθηκε στον όμιλο Stone Tower Equity Partners.

Την εποχή της δόξας τους η Αιλίν και ο Τζέρι Φορντ αντιπροσώπευαν σχεδόν όλα τα κορυφαία μοντέλα στον κόσμο της μόδας όπως η Κρίστι Τέρλινγκτον, η Τζιν Σρίμπτον, η Ναόμι Κάμπελ, η Ελ ΜακΦέρσον, η Μπρουκ Σιλντς, η Ιμαν, η Τζέρι Χολ, η Κιμ Μπάσιντζερ, η Κάντις Μπέργκεν και η Λορίν Χάτον.  Τις έφτιαξαν.

Οι κανόνες που επέβαλαν οι Φορντ στα κορίτσια ήταν αυστηροί: «Όταν ήθελαν να βγουν έπρεπε να εγκρίνω την παρέα τους, πού θα πήγαιναν και τι ώρα θα γύριζαν» λέει η Αϊλίν που συμπεριφερόταν στα μοντέλα της όπως ακριβώς και στις κόρες της:

«Ειλικρινά δεν νομίζω ότι θα υπάρξει άλλη σαν και μένα γιατί κανείς δεν θέλει πια να κάνει ότι έκανα τότε εγώ με τόσο κέφι. Τις φρόντιζα, τις τάιζα, τα βράδια πηγαίναμε για μαθήματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο. Μου άρεσε να τις βλέπω να μεγαλώνουν και να αναπτύσσονται όπως τα παιδιά μου. Για μας, άλλωστε το μόντελινγκ δεν ήταν απλά δουλειά, ήταν έρωτας, τα αγαπούσαμε εκείνα τα μοντέλα»

Και τις φρόντιζαν όπως έπρεπε. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της λειτουργίας του, το πρακτορείο Φορντ εφάρμοσε πενθήμερη εβδομάδα εργασίας, πλήρωνε τα μοντέλα του ανελλιπώς κάθε Παρασκευή, κρατώντας 10% για τα έξοδα του γραφείου, ποσό που αργότερα κρατιόταν από τους πελάτες.

Το 1974 μάλιστα, όταν το πρακτορείο διαπραγματεύτηκε το συμβόλαιο της Λορίν Χάτον με την Revlon -το πρώτο συμβόλαιο μοντέλου με ένα εξειδικευμένο brand που εμφανίστηκε στη διαφήμιση όχι ως ένα ανώνυμο μοντέλο αλλά ως επώνυμη προσωπικότητα- ο Φορντ ανέβασε αισθητά το κασέ τους. Τότε έγινε και η αρχή για τα αστρονομικά ποσά που πληρώνονται σήμερα τα σούπερ μόντελς, όπως η Ζιζέλ Μπύντχεν για παράδειγμα που υπολογίζεται ότι μόνο το 2009 εισέπραξε 25 εκ δολλάρια για τις εμφανίσεις της.

Χωρίς το γραφείο Φορντ τελικά  η βιομηχανία του μόντελινγκ μάλλον δεν θα είχε γίνει ποτέ αυτό που είναι σήμερα. Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά στο μόντελινγκ του τότε και του τώρα; Όπως έχει πει και η ίδια:«Το μόντελινγκ ήταν ανέκαθεν επιχείρηση. Αλλά όχι όπως σήμερα, που τα μοντέλα -για παράδειγμα η Κέιτ Μος- έχουν τις δικές τους σειρές ρούχων. Και τότε, τα μοντέλα ήταν διάσημα, ήταν σταρ, μεν αλλά όχι και επιτυχημένα εμπορικά σήματα (brands) όπως σήμερα γιατί κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να τα χρησιμοποιήσει με αυτόν τον τρόπο»

Τι έχει να πει για την ανορεξία;

Το μόντελινγκ και τα περιοδικά μόδας κατηγορούνται ότι ενθαρρύνουν τις διατροφικές διαταραχές, κάποια μοντέλα μάλιστα θέλουν να ιδρύσουν ένα συνδικάτο που θα τις προστατεύει. Ποια είναι η γνώμη της γηραιάς κυρίας που έχει πλέον αποσυρθεί στο Ολντβικ του Νιου Τζέρσι φροντίζοντας τα λουλούδια της;

«Τις έχω ακούσει πολλές φορές αυτές τις σάλτσες. Τα μοντέλα όμως δεν χρειάζονται τέτοια προστασία. Η Κάρμεν [Ντελ’Ορεφίς, στενή φίλη της Φορντ που συνεχίζει το μόντελινγκ στα 80 της] είναι ένα σπουδαίο παράδειγμα. Εξακολουθεί να έχει το ίδιο βάρος, και τις ίδιες αναλογίες όπως πάντα. Γιατί έτσι είναι φτιαγμένα τα μοντέλα. Σε μερικά κορίτσια έλεγα «φύγε και έλα πίσω μόλις χάσεις τρία κιλά». Και η μόνη φορά που θυμάμαι ένα μοντέλο να έχει πάθει πραγματική ανορεξία ήταν όταν πήγε στο Μιλάνο και κάποιος της είπε να πίνει μόνο club soda. Χρειάστηκε να μπει στο νοσοκομείο για να συνέλθει. Όμως ούτε εγώ ούτε η Vogue θεωρώ ότι έχουμε ευθύνη γι’αυτό. Κι αν είναι ανήλικες τι κάνουν οι γονείς τους; Γιατί δεν τις ταϊζουν σωστά; Γιατί ένας ολόκληρος κλάδος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για μια δουλειά που κατά τη γνώμη μου αφορά αποκλειστικά τους γονείς; Μεγάλωσα τα παιδιά μου και ξέρω. Δούλευα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Γύριζα σπίτι, βεβαιωνόμουν ότι είχαν κάνει τα μαθήματά τους, τους έλεγα καληνύχτα και ξανάφευγα. Μερικές φορές μάλιστα επέστρεφα στις 4 η ώρα το πρωί και δεν το έχω μετανιώσει ποτέ.»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s