ΜΥΓΟΣΚΟΤΩΣΤΡΑ – ποιός την επινόησε;

στις

Ο πρώτος μυγοεξολοθρευτής επινοήθηκε το 1900 από τον Ρόμπερτ Μοντγκόμερι, έναν επιχειρηματία από το Ιλινόις του Τέξας.  Για το πρωτότυπο εργαλείο του εκδόθηκε το υπ’ αριθμ. Αρ. 640.790 Δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας, σύμφωνα με το οποίο, ο πρώτος «έντομοδολοφόνος» ήταν μια «φθηνή συσκευή ασυνήθιστης ελαστικότητας και αντοχής» από συρματόπλεγμα «κατά προτίμηση σε σχήμα μακρόστενο» που κατέληγε σε μια λαβή. Το υλικό της λαβής ήταν άγνωστο, αλλά το πλέγμα ήταν ζωτικής σημασίας αφού μειώνοντας την  αντίσταση του αέρα χτυπούσε  ξαφνικά τη μύγα σαν να ήταν μαστίγιο. Το 1901, σε διαφήμιση στο περιοδικό «Ladies’ Home Journal» η εφεύρεση του Μοντγκόμερι παρουσιάζεται ως εργαλείο που «σκοτώνει χωρίς να συνθλίβει» και κυρίως «χωρίς να λερώνει» σε αντίθεση, για παράδειγμα με μια εφημερίδα τυλιγμένη σε ρολό που συνήθιζε να χρησιμοποιεί ο κόσμος μέχρι τότε για τέτοιου είδους οικιακούς φόνους.

Το βίντεοκλιπ με τον Μπάρακ Ομπάμα να σκοτώνει με το χέρι του μια ενοχλητική μύγα κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης στο CBNC –οι μύγες συνηθίζουν να επισκέπτονται τηλεοπτικά στούντιο σε όλα τα μέρη του κόσμου- έχει δεχθεί εκατοντάδες χιλιάδες επισκέψεις. Φυσικά η είδηση έκανε αμέσως το γύρο του κόσμου, σχολιάστηκε εκτενώς από τα ΜΜΕ και προκάλεσε ποικιλόμορφες αντιδράσεις.

Η Νεοϋρκέζικη ιστοσελίδα Gawker τον αποκάλεσε «σκληρόκαρδο μυγοφονιά» ενώ οι New York Times εξέφρασαν τη χαρά τους που ο Αμερικανός ηγέτης «μπορεί να σκοτώσει μια μύγα». Γεγονός όμως είναι ότι για τους περισσότερους από εμάς τόσο η «μέθοδος Ομπάμα» όσο και η «μέθοδος του κυρίου Μιάγκι» -ο οποίος στην  ταινία Καράτε Κιντ διδάσκει πώς να πιάνεις τις μύγες με τα τσοπ στικς- δεν ενδείκνυνται.

Εξίσου δύσχρηστη όμως είναι και η «ανθρωπιστική μέθοδος» του Μαξ Μπάκλεϊ, εντομολόγου στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, ο οποίος πιάνει τις μύγες με τα χέρια του και στη συνέχεια τις απελευθερώνει έξω από το σπίτι. Η παλιά καλή μυγοσκοτώστρα με το μακρύ χερούλι και το οβάλ ή τετράγωνο εύκαμπτο πλέγμα από πλαστικό παραμένει, λοιπόν,  αναντικατάστατη, αρκεί βέβαια να έχεις εκπαιδευτεί καλά στη χρήση της. Το μυστικό της  είναι η απότομη αύξηση της ταχύτητας της μυγοσκοτώστρας, έτσι ώστε να μην προλάβει να αντιδράσει το έντομο-στόχος, στο Μπρίσμπειν της Αυστραλίας μάλιστα η τεχνική έχει εξελιχθεί σε ανταγωνιστικό άθλημα με διαφορετικούς βαθμούς δυσκολίας. Σύμφωνα με τον Ρέι Σρόντερ, πρωταθλητή μυγοσκοτώματος, ο βασικός κανόνας του παιχνιδιού απαιτεί η μύγα να εκτελείται στον αέρα και όχι πάνω σε κάποια επιφάνεια. Το 1903, ο εφευρέτης της Ρόμπερτ Μοντγκόμερι πούλησε τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας του σε έναν βιομήχανο ονόματι Τζον Μπένετ, ο οποίος μερικά χρόνια αργότερα επινόησε και το μεταλλικό κουτάκι της μπύρας. Και το καλοκαίρι του 1905, όταν το Κάνσας μαστιζόταν από μια επιδρομή των μυγών, οι οποίες εκτός από ενοχλητικές αποδείχτηκε ότι βοηθούσαν και στην εξάπλωση διαφόρων ασθενειών, η χρήση της μυγοσκοτώστρας εξαπλώθηκε.

Φυσικά, από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέχρι σήμερα, η τεχνολογία της θανάτωσης των μυγών  έχει βελτιωθεί πάρα πολύ αφού εκτός από εντομοκτόνα σπρέι (που όμως δεν προτείνονται ως αντι-οικολογικά) στην αγορά κυκλοφορούν μυγοπαγίδες με κόλα, ηλεκτροφόρες ρακέτες που «ψήνουν» τα έντομα μόλις τα ακουμπήσουν, ηλεκτρικές εντομοαπωθητικές συσκευές υπερήχων, δοχεία με κάποιο γλυκό υγρό μέσα στο οποίο πνίγονται οι μύγες, αλλά και ένα «σαρκοβόρο» φυτό, η «εντομοπαγίδα της Αφροδίτης» (επιστημονικά ονομάζεταιDionaea muscipula) το οποίο αναπτύσσεται ακόμη και μέσα σε γλάστρες.

Αριθμητικά δεδομένα

  • Ο βιολογικός κύκλος της οικιακής μύγας (Musca domestica) αποτελείται από το αυγό, την προνύμφη, την πλαγγόνα και το ακμαίο (πλήρης μεταμόρφωση) και η διάρκειά του κυμαίνεται από 10-40 ημέρες ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος και την ποσότητα και την ποιότητα της τροφής.
  • Κάθε 3-4 ημέρες, το θηλυκό γεννά 100-150 αυγά σε περιττώματα ή άλλες υγρές οργανικές ουσίες, τα οποία εκκολάπτονται μέσα σε 8-12 ώρες.  Οι θηλυκές μύγες ζουν 6-8 εβδομάδες και οι αρσενικές λιγώτερο. Σε εύκρατα όμως και ψυχρά κλίματα ζουν περισσότερο.
  • Μεταναστεύουν σε μεγάλες αποστάσεις. Μελέτες έχουν δείξει πτήσεις μέχρι και 32 χλμ αλλά συνήθως δεν ξεπερνούν τα 2-3 χλμ
  • Η οικιακή μύγα μπορεί να γίνει φορέας περισσότερων από 100 παθογόνων μικροοργανισμών που προκαλούν ασθένειες όπως δυσεντερία, σαλμονέλωση, τυφοειδή πυρετό, χολέρα, τέτανο κλπ
  • Εχει υπολογιστεί ότι μια μύγα μπορεί να μεταφέρει μισό δις μικροοργανισμούς με το εξωτερικό μέρος του σώματός της και περίπου 30 εκατομμύρια με τον εντερικό σωλήνα.

(Τα στοιχεία είναι από την πτυχιακή εργασία της Βασιλικής Πορεάζη, Σχολή Τεχνολογίας – Γεωπονίας, ΤΕΙ Κρήτης)

Η εμφάνισή τους συνδέεται σχεδόν πάντα με τα υπολείμματα τροφών, ψίχουλα, σπόρια κλπ που μένουν σε πάγκους κουζίνας, στο πάτωμα και σε αποθήκες, γι’αυτό και είναι απαραίτητη η σχολαστική καθαριότητα όλων των χώρων.

Θα πρέπει να διατηρούνται καθαρά όλα τα σημεία συλλογής σκουπιδιών και τα απορρίμματα να τοποθετούνται σε πλαστικές σακούλες. Ετσι περιορίζονται οι μυρωδιές που ελκύουν τις μύγες. Επίσης οι κάδοι περισυλλογής θα πρέπει να βρίσκονται όσο το δυνατόν πιο μακρυά από τα σπίτια.

Δημοσιεύτηκε στα Νέα, 21.07.2012

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s