Ο Πόλεμος του Κόλπου

στις

Η Ναόμι Γουλφ αποδεικνύεται ατρόμητη προ του γελοίου. Στο νέο βιβλίο της που κινείται στα όρια της εκλαϊκευμένης επιστήμης και της πορνογραφίας μιλάει για «μουνιόλι», χειροποίητα ζυμαρικά σε σχήμα αιδοίου, για τη «θεά» που κρύβει μέσα της και δεν διστάζει να αποκαλύψει τα μυστικά του κόλπου της. Υπαρξιακή κρίση ή υπερ-έκθεση μιας γυναίκας, έξυπνης, ωραίας και σέξι, που πλησιάζει τα πενήντα; Αν μη τι άλλο, είναι προσοδοφόρο.

Κατά τα φαινόμενα διανύουμε τη χρονιά του αιδοίου αφού στις Ρωσίδες πανκ Pussy Riots και στην Ε.Λ.Τζέιμς  των 50 αποχρώσεων του γκρι, στους Λονδρέζους  και τους Νεοϋορκέζους ζαχαροπλάστες που φτιάχνουν φέτος με μανία cupcakes εμπνευσμένα από το αιδοίο και ντιζάινερ επίπλων που δημιουργούν πολυθρόνες με κολπικές ιδιότητες, έρχεται τώρα να προστεθεί και η Ναόμι Γουλφ με τη βιογραφία του κόλπου της.

Συγγραφέας, δημοσιογράφος, ακτιβίστρια και φεμινίστρια της λεγόμενης τρίτης γενιάς η Ναόμι έγινε γνωστή με το μπεστ σέλερ «Ο μύθος της Ομορφιάς», που έκανε πάταγο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με την πολεμική της στα σεξιστικά σχόλια των ανδρών. Από τότε όμως πέρασε καιρός και φαίνεται ότι εντωμεταξύ η Γουλφ έριξε πολύ νερό στο κρασί της. Ζει μια ζωή προστατευμένη μεταξύ Νέας Υόρκης και Οξφόρδης (για τις ανάγκες του διδακτορικού της), μεγαλώνει τα δυο παιδιά της, τη 17χρονη Ρόζα και τον 12χρονο Τζόζεφ, που απέκτησε με τον πρώην σύζυγό της δημοσιογράφο των Νιου Γιορκ Τάιμς, Ντέιβιντ Σίπλεϊ, παραδίδει μαθήματα δημοκρατίας μέσω της ιστοσελίδας της και δεν διστάζει να διαδηλώνει μαζί με τους αγανακτισμένους και να  υπερασπίζεται τον Τζούλιαν Ασάνζ  των WikiLeaks από το μένος των γυναικών που τον κατηγορούν για βιασμό.

Στις 18.10.2011 η Ναόμι Γουλφ συνελήφθη μαζί με τον σύντροφό της κατά τη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας των αγανακτισμένων (Occupy Wall Street) στη Νέα Υόρκη. Photograph: Mike Shane

Η Ναόμι άρχισε να ασχολείται με τους οργασμούς της το 2009 σε ηλικία 46 ετών, όταν ανακάλυψε ότι η ποιότητα που είχαν στο παρελθόν είχε χαθεί και την εμπειρία της αυτή περιγράφει στο όγδοο βιβλίο της με τίτλο «Κόλπος – μια νέα βιογραφία» που μόλις κυκλοφόρησε.

Ο σύντροφός της, λέει, της  χάριζε παλιότερα «στιγμές μεγάλης συναισθηματικής και φυσικής ευτυχίας.» Παραδέχεται βέβαια ότι ποτέ δεν είχε αντιμετωπίσει δυσκολίες με το σεξ. Ανέκαθεν τα πήγαινε καλά τόσο με τους κλειτοριδικούς όσο και με τους κολπικούς οργασμούς που κατά τα λεγόμενά της προσθέτουν μια άλλη ψυχολογική διάσταση στην όλη εμπειρία. «Καθώς μεγάλωνα, μετά το σεξ, έβλεπα τα χρώματα πιο  φωτεινά και τις ομορφιές του κόσμου πιο έντονες και πιο εντυπωσιακές. Για μερικές ώρες μπορούσα να δω  πιο καθαρά τη σχέση των πραγμάτων μεταξύ τους και η διάθεσή μου ήταν ανεβασμένη» αποκαλύπτει η Ναόμι.

Όλα αυτά μια μέρα χάθηκαν. Με τη βοήθεια όμως, κατ’αρχάς μιας επέμβασης στην σπονδυλική στήλη στο σημείο που πίεζε το πυελικό  νεύρο και στη συνέχεια ενός πρώην τραπεζίτη και νυν γκουρού του ταντρικού σεξ που της δίδαξε τα μυστικά του,  ξαναβρήκε τη χαρά της. Και με την ευκαιρία αυτή ανακάλυψε, έκθαμβη, τη σχέση μεταξύ κόλπου και εγκεφάλου, σεξ και νευρωνικών συνάψεων.

Οι διεθνείς κριτικές πάντως -γραμμένες κυρίως από γυναίκες- δεν της χαρίστηκαν. «Το πρόβλημά μου με τη Γουλφ είναι μακροχρόνιο και δεν έχει να κάνει με το πως είναι ή με το πώς φτάνει σε οργασμό, αλλά με το πώς σκέφτεται ή μάλλον με το πως δεν σκέφτεται. Ερχεται με ένα «πακέτο» που διατίθεται στην αγορά ως φεμινισμός αλλά που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα εγχειρίδιο αυτοβοήθειας γραμμένο στο πόδι» γράφει ο Γκάρντιαν, ενώ το έγκριτο λογοτεχνικό περιοδικό Νιου Γιόρκερ, με εξίσου βιτριολικό ύφος, αναρωτιέται:

«Θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το βιβλίο της Γουλφ, το οποίο σαφώς ανήκει στον ίδιο κόσμο της φαντασίας με την τριλογία «50 αποχρώσεις του γκρι», είναι αυτό καθ’αυτό ένα είδος πορνογραφίας; Η Γουλφ ανακάλυψε μια «κυρία» την οποία πρέπει να ευχαριστούμε, να υπηρετούμε και να τιμούμε. Μια νέα ντόμινατριξ δεσπόζει πάνω από την πόλη. Και το όνομα αυτής, Μήτρα.»

Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ

Η φεμινίστρια Ναόμι Γουλφ αγαπούσε ανέκαθεν το σεξ, όταν όμως άρχισε να χάνει την ουσία του, ανακάλυψε κάτι εντυπωσιακό. Ξεχάστε τη φαντασία, τον Φρόιντ και τις δεξιότητες ενός καλού εραστή. Η γυναικεία ηδονή κρύβεται αποκλειστικά στις νευρωνικές συνάψεις. 

Από τον 18ο αιώνα, όταν η βρετανίδα φιλόσοφος Μέρι Γούλστονκραφτ έγραφε τα πρώτα φεμινιστικά της κείμενα,  μέχρι τις σουφραζέτες  των αρχών του 20ου αιώνα και τις συγγραφείς του ’60 του ’70, οι φεμινίστριες υποστήριξαν ότι η βιολογία δεν μπορεί να καθορίζει τη μοίρα των γυναικών.  Οι Αμερικανοί έμαθαν ότι οι μανάδες, οι αδελφές και οι κόρες τους δεν πρέπει να είναι αντικείμενα, και ότι είναι λάθος  να υποβιβάζουν τον γυναικείο πληθυσμό σε βυζιά, κώλους και γουναρικά βιζόν.

Simone de Beauvoir

Οι φεμινίστριες της λεγόμενης δεύτερης γενιάς -ακολουθώντας τα πρότυπα της κοινωνικής ισότητας που ανέπτυξε το 1949 η Σιμόν ντε Μποβουάρ στο έργο της «Δεύτερο Φύλο», σημείο αναφοράς για το παγκόσμιο φεμινιστικό κίνημα- διακήρυξαν ότι η μήτρα και τα έμμηνα δεν μπορούν να αποκλείουν τις γυναίκες από την κάλπη και τις διευθυντικές θέσεις. (Η Γαλλίδα συγγραφέας θεωρεί ότι η βιολογική διαφορά -την οποία καθόλου δεν αμφισβητεί- έγινε η βάση για να δικαιολογηθεί η αρσενική κυριαρχία και υποστήριξε ότι η θηλυκή ταυτότητα, όπως έχει διαμορφωθεί ιστορικά, είναι δημιούργημα της κοινωνίας και όχι αναπόδραστη φυσική αναγκαιότητα: «Δεν γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι», ήταν η φράση – κλειδί της επιχειρηματολογίας της.)

Μετά το -κοινό- σημείο εκκίνησης, όμως, οι εκπρόσωποι του γυναικείου κινήματος ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους. Διάσημες αμερικανίδες φεμινίστριες όπως οι Σούζαν Μπράουνμιλερ, Αντρέα Ντουόρκιν και Γκλόρια Στάινεμ ήταν πεπεισμένες ότι η πορνογραφία είναι η πεμπτουσία της καταπίεσης των γυναικών σε ένα πολιτισμικό περιβάλλον που υποτιμά τη νοημοσύνη τους και τις θεωρεί σεξουαλικά αντικείμενα και πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Από την άλλη πλευρά, φεμινίστριες που τάχθηκαν υπέρ του σεξ, πίστευαν ότι οι πρώην «σύμμαχοί» τους έπεσαν στην παγίδα της παλιάς «πατριαρχικής» συνήθειας του ελέγχου της γυναικείας σεξουαλικής δύναμης και της υπαγόρευσης των παραμέτρων της. Η Ναόμι Γουλφ, φεμινίστρια 3ης γενιάς, εμφανίστηκε το 1991 με το «Μύθο της Ομορφιάς» όπου, επανεξετάζοντας τις ιδέες τις οποίες είχε διατυπώσει μία δεκαετία νωρίτερα η Μπράουνμιλερ στο βιβλίο της «Θηλυκότητα», υποστήριξε ότι εντωμεταξύ τα πράγματα χειροτέρευαν.

Germaine Greer

Το 1973 η Ζερμέν Γκριρ έγραφε «Η ευχαρίστηση της γυναίκας δεν εξαρτάται από την παρουσία ενός πέους στον κόλπο της. Ούτε και του άντρα». Και τώρα, περίπου 40 χρόνια μετά την ξεχασμένη «Κολπική επανάσταση» της αυστραλέζας φεμινίστριας που δημοσιεύτηκε το 1973 στο Πεντχάουζ, περιοδικό – προπύργιο του ερωτισμού, η Ναόμι Γουλφ επανέρχεται πακετάροντας αλλιώς τις απόψεις της Γκριρ. Επιπλέον αποστασιοποιείται και προσπαθεί να ανατρέψει τις θέσεις των Αμερικανίδων «προγόνων» της, καθώς ισχυρίζεται για παράδειγμα ότι η Ντόρκιν τα είχε καταλάβει ανάποδα αφού η υπερπληθώρα φθηνού ερωτισμού εξασθενεί την σεξουαλική ενέργεια, ιδιαίτερα των νέων.

Υποστηρίζει επίσης ότι η «συνείδηση, η δημιουργικότητα και η μοίρα των γυναικών βρίσκονται στη μήτρα μας» και βεβαίως ότι συνδέονται άμεσα με τη σεξουαλική ευχαρίστηση.  Με το καινούργιο σεξουαλικό «μανιφέστο» της, η Γουλφ καλεί τις γυναίκες να αναζητήσουν  τη «θεότητα» που κρύβουν μέσα τους, για την ακρίβεια κάπου ανάμεσα στον εγκέφαλο και την πύελο. Και εν ανάγκη να καταπολεμήσουν την κατάθλιψή τους όχι με φάρμακα αλλά με αυνανισμό.

Ο Φρόιντ έκανε λάθος, ισχυρίζεται, η σεξολόγος Σερ Χάιτ δεν είχε την πλήρη εικόνα  όπως ούτε και οι φεμινίστριες της δεκαετίας του 1970, που έδιναν μάχες για να δοθεί προτεραιότητα στους κλειτοριδικούς οργασμούς έναντι των κολπικών.

Η Ναόμι γράφει προκλητικά και σε μια γλώσσα που κάνει τους επιστήμονες να βγάζουν αφρούς, με «μαργαριτάρια» του τύπου «η ντοπαμίνη είναι το απόλυτο φεμινιστικό χημικό του γυναικείου εγκεφάλου», «η  οξυτοκίνη είναι η συναισθηματική υπερδύναμη των γυναικών» και «ο κόλπος δεν συνυπάρχει απλά με τον γυναικείο εγκέφαλο, είναι επίσης μέρος της γυναικείας ψυχής».

Ακόμη και  ο τίτλος του βιβλίου της «Κόλπος, μια νέα βιογραφία» είναι προκλητικός και -άρα- απόλυτα εμπορικός.  Δεν διστάζει μάλιστα να παραδεχτεί  ότι τον διάλεξε ακριβώς επειδή «η λέξη είναι ή ταμπού ή περιβάλλεται από αρνητική χροιά ή προκαλεί ντροπή ή παραπέμπει στην ιατρική, είναι καιρός λοιπόν να την ανακτήσουμε».

Το περιεχόμενο του βιβλίου της είναι ένα μείγμα προσωπικών εμπειριών και εμπειριών άλλων -περιγράφει ακόμη και μαθήματα ομαδικού ταντρικού μασάζ σε ερωτογόνους περιοχές του σώματος μεταξύ αγνώστων-, πολιτισμικών και ιστορικών στοιχείων καθώς και αναφορών σε δεδομένα από το πεδίο της νευρο-βιολογίας.

Καυτηριάζει, τέλος, τη δύναμη των λέξεων που σκοπό έχουν να εξευτελίζουν τις γυναίκες.  Το 2010 φοιτητές του Γέιλ, αναφέρει η Γουλφ, αντιμετώπισαν τις συμφοιτήτριές τους που διαμαρτύρονταν κατά της σεξουαλικής κακοποίησης με το σύνθημα «Το όχι σημαίνει ναι και το ναι σημαίνει από πίσω». Η συγγραφέας ξέρει όμως από πρώτο χέρι τις επιπτώσεις της δύναμης των λέξεων στον γυναικείο νου αφού κάτι ανάλογο βίωσε και η ίδια.

Όταν επιτέλους βρήκε εκδότη για το βιβλίο της, ένας φίλος της, ο Αλαν, γνωστός στη Νέα Υόρκη για τα χάπενινγκς που διοργανώνει, της πρότεινε να το γιορτάσουν και να προωθήσουν το μελλοντικό βιβλίο της με ένα πάρτι στο σπίτι του, όπου οι καλεσμένοι θα έφτιαχναν  ζυμαρικά σε σχήμα αιδοίου. Η ιδέα τής άρεσε, όταν όμως ο Αλαν ονόμασε τα μικρά λευκά γλυπτά από ζύμη «μουνιόλι», πληγώθηκε τόσο βαθειά που σταμάτησε να γράφει για έξι μήνες.

Εδώ, λοιπόν, ο κόσμος καίγεται και (στο Μανχάταν) η Ναόμι Γουλφ χτενίζεται.

Η Αμερικανίδα συγγραφέας γνωρίζει  ότι το σεξ πουλάει. Και βεβαίως έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι οι γυναίκες έχουν δικαίωμα στο καλό σεξ, όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο δικαίωμα, θα προσθέταμε.  Τι σχέση όμως μπορεί να έχουν οι γαργαλιστικές περιγραφές της με τα πραγματικά προβλήματα εκατομμυρίων γυναικών σε όλο το κόσμο; Η ισότητα στην κατανομή της εργασίας και τις αμοιβές, το δικαίωμα στην αναπαραγωγή και η δίκαιη φροντίδα των παιδιών -για να μη μιλήσουμε για την κρίση και τη φτώχεια που πλήττουν κατ’αρχάς τις γυναίκες- σχετίζονται άμεσα με το φύλο, δεν είναι όμως σέξι ούτε πουλάνε όσο οι ιστορίες γυναικών με ανοιγμένα πόδια.

Η φιλοσοφία της Γουλφ, η οποία κάποτε έδωσε σε πολλές αναγνώστριές της ελπίδες για έναν καλύτερο κόσμο, χάνεται τώρα κάπου ανάμεσα στα «μουνιόλι» του Αλαν και τη δική της ρετρό «εσωτερική θεότητα», που ξυπνάει με το κατάλληλο κολπικό μασάζ, ένα μπουκέτο λουλούδια και μερικά τρυφερά λογάκια.  Και δεν είναι παρά ένας ακόμη σέξι (ή μήπως σεξιστικός;) τρόπος για τη δημιουργία θεάματος.

Αναμφίβολα ο Κόλπος της Ναόμι Γουλφ προσφέρεται για άπειρα λογοπαίγνια. Επίσης είναι θερμός, ελκυστικός, ταυτόχρονα όμως και πολύ ρηχός.  Στη βιογραφία του  –τελικά κάτι ανάμεσα σε Californication και Sex and the City, όπου όλοι  έχουν μονίμως όρεξη για σεξ- η Αμερικανίδα συγγραφέας πληροφορεί την αναγνώστρια ότι ανεξάρτητα από τη ζωή που κάνει και τις ανισότητες που βιώνει καθημερινά, ως γυναίκα διαθέτει κάτι υπέροχο, ιδιαίτερο, μυστηριώδες, ειδικά αν έχει την τύχη να εισπράττει το σεξουαλικό ενδιαφέρον ενός άντρα του οποίου είναι η ανταμοιβή. Και μοιάζει σα να προσπαθεί να αποδείξει το αντίστοιχο αυτού που λεγόταν μεταξύ αστείου και σοβαρού εδώ και χρόνια για τους άντρες. Αν εκείνοι έχουν  τον εγκέφαλό τους στο γενετήσιο όργανό τους γιατί όχι και οι γυναίκες;

Μπες στο κόλπο

«Δεν πρόκειται για καυτό σεξ, αλλά για το ότι δεν γίνεται να μας θεωρούν δεδομένες. Αυτά τα πράγματα σχετίζονται» δήλωσε πρόσφατα η Ναόμι Γουλφ στους Νιου Γιορκ Τάιμς, όταν ρωτήθηκε σχετικά με το νέο της βιβλίο. Η Αμερικανίδα φεμινίστρια, μεγάλωσε στο Σαν Φραντσίσκο, σε ένα περιβάλλον ακαδημαϊκών και διανοουμένων, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν βουδιστές. Η μητέρα της είναι ανθρωπολόγος και ο  Ρουμανικής καταγωγής πατέρας της, μελετητής γοτθικών μυθιστορημάτων τρόμου.  Και ο Ντάνιελ Γκόλμαν, ψυχολόγος, δημοσιογράφος που ασχολείται με θέματα της νευροεπιστήμης και συγγραφέας της «Συναισθηματικής Νοημοσύνης», θείος της. Από αυτόν, άλλωστε, αποκαλύπτει η Γουλφ, επηρεάστηκε για να γράψει τη «Βιογραφία του Κόλπου» της.  Οι περισσότερες κριτικές ήταν αρνητικές. Πώς το αντιμετωπίζει; «Νομίζω ότι είναι πράγματι ενδιαφέρον ότι πήρα μερικές από τις καλύτερες κριτικές της καριέρας μου, και φυσικά τις πιο εχθρικές,» δήλωσε πρόσφατα προσθέτοντας ότι στην επανέκδοση του βιβλίου της σκοπεύει να προσθέσει και μερικές συνεντεύξεις με λεσβίες αφού δέχθηκε σφοδρή κριτική και για το γεγονός ότι αναφέρεται αμιγώς σε ετεροσεξουαλικές σχέσεις.

Απόσπασμα 1

Σε επαφή με τη φύση

«Η σεξουαλική αποκατάσταση ήταν για μένα κάτι σαν τη μετάβαση της Ντόροθι από το ασπρόμαυρο Κάνσας στην πολύχρωμη, μαγική χώρα του Οζ.  Σιγά-σιγά, μετά τον οργασμό, άρχισα να ξαναβλέπω το φως να ρέει στον κόσμο γύρω μου. Μετά τον έρωτα άρχισε να με πλημμυρίζει και πάλι  ένα κύμα κοινωνικότητας – να θέλω να μιλάω και να γελάω. Σταδιακά, άρχισα να βιώνω ξανά ένα αίσθημα βαθιάς συναισθηματικής ένωσης, μετα-συνουσιακής δημιουργικής ευφορίας, χαράς με τον εαυτό μου και με τον εραστή μου, εμπιστοσύνης και φλυαρίας αλλά και την αίσθηση ότι με κάποιο υπαρξιακό τρόπο όλα ήταν εντάξει, αν και νόμιζα ότι είχαν χαθεί για πάντα. … Με θυμάμαι ξανά στην καμαρούλα του πρώτου ορόφου στό μικρό εξοχικό. Μόλις είχαμε κάνει έρωτα με τον σύντροφό μου.  Κοίταξα έξω από το παράθυρο, τα δέντρα έριχναν τα καινούργια τους  φύλλα και τα κλαδιά τους κινούνταν σαν μεγάλα κύματα από τον άνεμο και όλο αυτό έμοιαζε με μια δυνατή χορογραφία, στην οποία ολόκληρη η φύση εξέφραζε κάτι. Τα κινούμενα χόρτα, τα κλαδιά των δέντρων που τα σάρωνε ο αέρας, τα πουλιά που καλούσαν από αόρατα σημεία μέσα σε πιτσιλωτές σκιές, όλα φαίνεται, ότι και πάλι, επικοινωνούσαν μεταξύ τους. Σκέφτηκα: είναι πάλι εδώ.»

Απόσπασμα 2

Ζυμαρικά και πορνογραφία

«Όταν έφτασα στο πάρτι υπήρχε μια ελαφρώς δυσοίωνη, σκανδαλιάρικη αναταραχή στην άκρη του λοφτ  όπου βρισκόταν η κουζίνα. Ο Αλαν ήταν περιτριγυρισμένος από ένα πλήθος των επισκεπτών.  Πήγα προς τα εκεί, με κάποιο δέος. Πέρασα από ένα τραπέζι όπου είχε τοποθετηθεί η συσκευή παρασκευής  ζυμαρικών.  Γύρω του μια ομάδα  ανθρώπων έφτιαχναν πράγματι χειροποίητα ζυμαρικά σε σχήμα αιδοίου. Ηταν μάλλον γλυκούλια: όπως και στην πραγματικότητα, τα μικρά λευκά γλυπτά ζυμαρικά διέφεραν μεταξύ τους δίνοντας πληροφορίες για την  εμπειρία του κάθε ατόμου (ή ίσως του κάθε σώματος). Υπήρχε μια ενέργεια σεβασμού ακόμη και γιορτής σε εκείνο το τραπέζι, τόσο από τους άνδρες όσο και από τις γυναίκες. …Ο Αλαν εμφανίστηκε δίπλα μου. «Αυτά τα oνομάζω μουνιόλι»  (cuntini) είπε, γελώντας, και η καρδιά μου σφίχτηκε. Μια φλασιά έντασης διαπέρασε τα πρόσωπα πολλών γυναικών που ήταν παρούσες. Τα πρόσωπα των ανδρών, τα οποία προηγουμένως ήταν τόσο ανοιχτά, και μερικά τόσο τρυφερά, έγιναν απαθή. Κάτι γλυκό και νέο, που μόλις είχε αρχίσει, έκλεισε αμέσως.

Ακουσα έναν ήχο τσιτσιρίσματος. Κοίταξα προς την κουζίνα: ο ήχος ερχόταν από δεκάδες τεράστια λουκάνικα, που ήταν τοποθετημένα στη σειρά πάνω σε σε σιδερένιες σχάρες σε μια μεγάλη βιομηχανική στόφα. Τόπιασα: Χα: Λουκάνικα, για να πάνε με τα «μουνιόλι». Παρατήρησα ότι η ενέργεια του μικτού πλήθους δεν ήταν πια απλή. Στο δωμάτιο υπήρχε περισσότερη ένταση – η ένταση με την οποία ήμουν ήδη εξοικειωμένη καθώς  αναγνωρίζα εκείνες τις στιγμές, που οι  γυναίκες αισθάνονται μεν εξευτελισμένες, αλλά αναμένεται να «συμφωνήσουν με αυτό»  και να έχουν «αίσθηση του χιούμορ». Η καρδιά μου σφίχτηκε ακόμη περισσότερο. Τέλος, κάποιος επέστησε την προσοχή μου στο τελευταίο  στοιχείο του μενού της βραδιάς. Τεράστια φιλέτα σολομού ήταν τοποθετημένα σε μια άλλη πιατέλα, πάνω στις μαύρες εστίες στην πίσω πλευρά της στόφας. Και πάλι: τόπιασα. Τόπιασα το αστείο. Οι γυναίκες μυρίζουν. Μυρωδιά ψαρίλας. Φούντωσα από  ένα είδος απελπισίας που ήταν σίγουρα ψυχολογική – κατάθλιψη γιατί  ένας φίλος σκέφτηκε ότι όλο αυτό θα ήταν αστείο και θα γινόταν αισθητό με φυσικό τρόπο.»

 Δημοσιεύτηκε στα Νέα του Σαββάτου, 06.10.2012

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s