Μαγεία και ρεαλισμός – σκέψεις

στις

Τελικά, οι Atenistas και η Λυρική πέτυχαν τον σκοπό τους. Την Κυριακή το βράδυ κατέβασαν μπόλικο κόσμο στο κέντρο της Αθήνας. Και ήταν  ωραία.

Βέβαια εγώ δεν άντεξα πάνω από ένα δεκάλεπτο και κάτι ψιλά μέσα στη Βαρβάκειο αγορά την Κυριακή το βράδυ. Ακούσαμε λίγο Φίγκαρο που είχε το «μενού» για προδόρπιο και φύγαμε. 

Ας όψεται  η ευφάνταστη αφίσα των Ατενίστας με τον οπερετικό κοιλαρά να άδει πάνω στο τρίποδο κούτσουρο του χασάπη, ας όψεται και η προθυμία των καλλιτεχνών της Λυρικής, μαζί και ο Ντάριο Τσεκίνι  ο πιο διάσημος χασάπης του κόσμου, ο οποίος δεν είναι απλά χασάπης. Ενας θεατρίνος είναι που απαγγέλει Δάντη στους πελάτες του την ώρα που κόβει σπαλομπριζόλες και φιλέτα και παίζει από όπερα μέχρι χαρντ ροκ στο μαγαζί του στην Τοσκάνη -όσοι δεν έχετε διαβάσει το «Καυτό» και τις ιστορίες πάθους του Μπιλ Μπιούφορντ, διαβάστε το και θα με θυμηθείτε.

Για όλους τους παραπάνω λόγους και για άλλους δέκα ακόμη που δεν έχω όρεξη να αναφέρω -φανταστείτε ότι θέλετε,  μάλλον μέσα θα πέσετε-  δώσαμε το βράδυ της Κυριακής στις οκτώ παρά κάτι ραντεβού στην Αθηνάς. Κόσμος πολύς πήγαινε κι ερχόταν, μπαμπάδες με μωρά στους ώμους και στα καροτσάκια τους και από δίπλα μαμάδες αεράτες με τα χέρια στις τσέπες, κι εγώ πολύ χαιρόμουν να βλέπω αυτά τα νεαρά αθηναϊκά ζευγάρια ανάκατα με άλλα ζευγάρια μέσης ηλικίας πιασμένα χέρι χέρι, και παρέες νεαρών, φίλους, φίλες, που πήγαιναν στην κρεαταγορά θέλοντας λίγο να ξεσκάσουν και να κάνουν κάτι διαφορετικό και ανέξοδο.

Ομως, άλλο κήπος του Μεγάρου Μουσικής και άλλο αγορά ποτισμένη με ιδρώτα και σάπιο αίμα. Γίνεται να εισπνέεις τη μπόχα και να ονειρεύεσαι βελούδα;  Δεν γίνεται. Και  όταν γίνεται, σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Ή είσαι αναίσθητος, χωρίς ίχνος  όσφρησης, ή κακούργος (οπότε την έχεις συνηθίσει τη σαπίλα) ή ήρωας.

 Και με την ευκαιρία να ομολογήσω τον μεγάλο φόβο μου ότι δεν θα τα καταφέρουμε αν επιμένουμε να αγνοούμε τη σαπίλα και παριστάνουμε ότι δεν υπάρχει. Αν δεν σηκώσουμε τα μανίκια όλοι μαζί για να την καθαρίσουμε, μάλλον κινδυνεύουμε να πεθάνουμε από τις αναθυμιάσεις. Οσο για τους καλλιτέχνες σαν ήρωες μου φάνηκαν με αίσθηση χρέους και θυσίας, που πήγαν στο μέτωπο να εμψυχώσουν μελλοθάνατους.

Τέλος πάντων εμείς οι δύο και πολλοί άλλοι το είδαμε ρεαλιστικά το πράγμα και φύγαμε, άρον άρον.  Δεν ξέρω πόσοι άντεξαν, πάντως κάποιοι άντεξαν και καλά έκαναν αφού ήταν εκεί οι καλλιτέχνες, κάποιοι κάπως έπρεπε να τους υποστηρίξουν και αυτούς.

Μαγεία λοιπόν (για την οποία ήδη μιλάνε διάφοροι) μέσα στην αγορά δεν υπήρχε. Η νύχτα μπορεί να σβήνει τις ασχήμιες αλλά όχι τις μυρωδιές. Τη συναντήσαμε όμως  παρακάτω, στην Αθηνάς, στην Αιόλου, στην Ερμού και στα στενά εκεί γύρω, όπου ο ίδιος κόσμος, δηλαδή νεαρά ζευγάρια με παιδάκια, ώριμα ζευγάρια πιασμένα χέρι χέρι, φίλες, φίλοι κλπ σουλατσάριζαν χαλαρά, καθόντουσαν στο Μαγκαζέ, στο Rooster και τα άλλα μπαράκια στην πλατεία Ειρήνης, έτρωγαν σουβλάκι με απ’όλα στο Quick Pitta,  γωνία Μητροπόλεως και Αιόλου με τα πιο ευγενικά κορίτσια και αγόρια – υπαλλήλους, που έχω συναντήσει ποτέ σε σουβλατζίδικο, κοντοστέκονταν για να κοιτάξουν μαγεμένοι την Ακρόπολη και αναρωτιόντουσαν πώς είναι δυνατόν Νοέμβρη μήνα στην Αθήνα η βραδιά να είναι χλιαρή και να μυρίζει άνοιξη.

Τελικά, οι Atenistas και η Λυρική πέτυχαν τον σκοπό τους. Την Κυριακή το βράδυ κατέβασαν μπόλικο κόσμο στο κέντρο. Και ήταν  ωραία.  Τα κατάφεραν. Με αυτή την έννοια μπορεί να τα καταφέρει και η (πληγωμένη) Αθήνα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s