Gendarmenplatz – Βερολίνο

στις

Χριστούγεννα στην πλατεία των φρουρών

Την περασμένη Δευτέρα, στις 26 Νοεμβρίου  ανοίξανε επίσημα οι Γερμανικές Χριστουγεννιάτικες αγορές. Λένε, μάλιστα, πως η αγορά της  Gendarmenplatz στο Βερολίνο είναι η καλύτερη. Δεν ξέρω, δεν έχει τύχει μέχρι στιγμής να τη δω.

Πριν δέκα μέρες, όμως, που ταξίδεψα στη Γερμανική πρωτεύουσα, οι άσπρες πλαστικές σκηνές είχαν ήδη στηθεί ανάμεσα  στα επιβλητικά κτίρια του Γερμανικού Καθεδρικού Ναού, του Γαλλικού Καθεδρικού Ναού και του Konzerthaus, που περιβάλλουν την πλατεία.

Οι σκηνές έκρυβαν το άγαλμα του Φρίντριχ Σίλερ, ήταν όμως σα να περίμεναν τους τρεις Μάγους να ξαποστάσουν για λίγο στην όαση της πιο όμορφης πλατείας του Βερολίνου.  Και μ’άρεσαν έτσι όπως φεγγίζανε ολόλευκες κάτω από τον βαθύ μπλε ουρανό λίγο πριν σκοτεινιάσει εντελώς.

Ο Γερμανός φίλος μου άρχισε να γκρινιάζει γιατί δεν μπορούσαμε να χαρούμε την πλήρη ομορφιά της εκείνη την ωραία ώρα.  Τον προσγείωσα. Είναι σνομπ αυτό που λες, του είπα, κάπως έτσι τα κριτικάραμε κι εμείς όλα αυτά παλιότερα, αλλά τώρα μέσα στη φτώχεια μας αλλιώς αντιλαμβανόμαστε τη μαγεία του περιττού και του παραμυθένιου. Παραδέχτηκε πώς έχω δίκιο και κάπως έτσι πιάσαμε την κουβέντα για τα δικά μας. Μιλάτε για μας, τον ρώτησα. Σας απασχολεί το ελληνικό ζήτημα;

Φυσικά μιλάμε, μου απάντησε με ένταση.  «Η πρώτη σκέψη των Γερμανών ήταν πώς  μπόρεσε να συμβεί κάτι τέτοιο, πώς μπόρεσαν να το κάνουν αυτό οι Ελληνες, γιατί δεν σκέφτονται και γιατί εξαπατούν την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά στη συνέχεια αρχίσαμε να μαθαίνουμε πολλά για την ελληνική ιστορία και για την ελληνική κοινωνία», μου είπε.

Ανέτρεξαν, δηλαδή, στην ιστορία οι Γερμανοί, μάθανε για τους λήσταρχους και για τον Βαυαρό βασιλιά μας και πώς κατάφερε να διοικήσει τότε εξαγοράζοντας τις  διάφορες ισχυρές ομάδες. Μάθανε ακόμη ότι η δική μας κοινωνία διαφέρει ως προς τη δομή της από τις λοιπές Ευρωπαϊκές γιατί δεν εξελίχθηκε σε μια σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία όπως συνέβη στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Και βλέπουν καθαρά ότι αυτή η διαφορετική δομή ζει και βασιλεύει μέχρι και σήμερα.

Αρχισαν να καταλαβαίνουν πόσο περίπλοκο και βαθύ είναι το πρόβλημά μας και να μας βλέπουν με μεγαλύτερη συμπάθεια, αντιλαμβανόμενοι ότι οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα είναι πραγματικά Ηράκλειο έργο.  Ομως απογοητεύονται όταν διαβάζουν στις εφημερίδες ότι οι κυβερνώντες μας κάνουν ότι μπορούν για να τις αποφύγουν.

Και απελπίζονται γιατί ζητάμε παρατάσεις χωρίς όμως να καταπιανόμαστε με την επίλυση των προβλημάτων μας. Τι να του πω εγώ τότε; Οτι εμείς εδώ πέρα τους Ευρωπαίους τους βρίζουμε από πάνω, γιατί βλέπουν μια χώρα, τη χώρα μας να καταρρέει αλλά δεν μας δίνουν μια ανάσα ακόμη; Να ομολογήσω πόσο θυμωμένη είμαι που τόσες δεκαετίες τώρα καταφεύγουμε συστηματικά στη λύση της εξάρτησης, και ότι ντρέπομαι γιατί είμαστε τόσο μα τόσο ανίκανοι να προχωρήσουμε την παραμικρή μεταρρύθμιση και να φτιάξουμε έναν φορολογικό νόμο της προκοπής;

Από τη δική μου απελπισία, με έσωσε ο Μπαχ, ο Μότσαρτ και ο Σούμπερτ. Και το θαυμάσιο κουαρτέτο εγχόρδων Vogler, στη μικρή αίθουσα του Konzerthaus. Ηταν σα να έκανα Χριστούγεννα εκείνο το Σαββατόβραδο στο Βερολίνο κι ας μην είχαν έρθει ακόμη οι μάγοι με τα δώρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s