Η Παγκόσμια Κουζίνα μας: Τροφή, Φύση, Πολιτισμός

στις

Μια φιλόδοξη έκθεση  στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης διερευνά την ανθρώπινη διατροφή σε όλο της το φάσμα, ανοίγει την όρεξη των επισκεπτών της και ικανοποιεί την γαστρονομική τους περιέργεια με εξωτικές λιχουδιές όλων των εποχών.

our-global-kitchen-food-nature-culture_homepage_slide-1024x354

«Our Global Kitchen: Food, Nature, Culture», American Museum of Natural History, New York, 79th Street and Central Park West,  http://www.amnh.org, Μέχρι τις 11 Αυγούστου 2013, καθημερινά 10 πμ. – 5:45 μμ

Κάθε χρόνο η αξία των τροφίμων που αγοράζονται και πωλούνται σε όλο τον κόσμο ανέρχεται σε τέσσερα τρισεκατομμύρια δολλάρια ενώ μόνο το 2010 η παραγωγή καλαμποκιού, ρυζιού και σιταριού έφτασε στα δύο δισεκατομμύρια τόνους. Σας φαίνονται απίθανα τα νούμερα; Σίγουρα δεν είναι εύκολο να τα «χωνέψεις» με την πρώτη, αλλά δεν είναι και τα μοναδικά που εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες της τελευταίας έκθεσης του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης.  Η έκθεση που έχει τίτλο «Η Παγκόσμια Κουζίνα μας: Τροφή, Φύση, Πολιτισμός» αγκαλιάζει το απέραντο εύρος του αντικειμένου της και δίνει πληροφορίες για τα πάντα, από τα απορρίματα (περίπου το 30% των τροφίμων σε παγκόσμιο επίπεδο καταλήγουν στα σκουπίδια) και την απουσία της τροφής (η πείνα πλήττει 870 εκατομμύρια ανθρώπους ή 1 στους 8 κατοίκους αυτού του πλανήτη) μέχρι την ποικιλία (ανάμεσα στα εκθέματα για παράδειγμα παρουσιάζεται το γενετικώς μεταλλαγμένο καλαμπόκι της Αϊόβα αλλά και το σύστημα γεωργικής παραγωγής σε κάθετες στήλες ύψους 5,5 μέτρων με τη χρήση υδροπονίας που δημιουργήθηκε πριν από τρία χρόνια απο την Windowsfarms στο Μπρούκλιν.

H αγορά των Αζτέκων, όπως ήταν το 1519
H αγορά των Αζτέκων, όπως ήταν το 1519

Οι επισκέπτες βλέπουν αλατισμένους αχινούς και αυγά με σάλτσα κουκουναριού όπως προσφερόντουσαν στη Λιβία Δρουσίλλα, σύζυγο του πρώτου αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού Αυγούστου, μπορούν να δοκιμάσουν  ψητές ακρίδες που εκτίθενται μέσα σε καλαθάκια στους πάγκους της αγοράς των Αζτέκων και μαθαίνουν ότι η κασάβα είναι ένα από τα πιο σπουδαία φυτά της τροπικής και υποτροπικής ζώνης αφού με τις αμυλούχες ρίζες του που μοιάζουν με γλυκοπατάτες, τρέφονται συστηματικά 900 εκατομμύρια άνθρωποι.

Και στο χώρο όπου είναι στημένη η επαγγελματική κουζίνα μπορούν να δοκιμάσουν ένα ζελεδάκι.  Στην αρχή το μασάνε κρατώντας τη μύτη τους κλειστή με τα δάχτυλα. Τι συμβαίνει μόλις την ανοίξουν; Η γλυκιά γεύση μετατρέπεται σε άρωμα ώριμου κερασιού που περνάει με έναν εκπληκτικό τρόπο από τον λαιμό στη μύτη. Όμως αυτή δεν είναι η μοναδική δοκιμή με τη μύτη, αφού εδώ και εκεί με το πάτημα ενός κουμπιού μπορείς να εισπνεύσεις ποπκορν, σοκολάτα, λεβάντα, μάραθο και θυμάρι.

Καρπούζια - κύβοι καλλιεργούνται σε φάρμες της Ιαπωνίας για να αποθηκεύονται στα ψυγεία χωρίς να χάνεται ωφέλιμος χώρος.
Καρπούζια – κύβοι καλλιεργούνται σε φάρμες της Ιαπωνίας για να αποθηκεύονται στα ψυγεία χωρίς να χάνεται ωφέλιμος χώρος.

Το θαύμα της ποικιλίας παρουσιάζεται σε όλο του το μεγαλείο. Στην έκθεση μαθαίνεις για παράδειγμα ότι οι γάτες δεν μπορούν να φάνε γλυκά και τα πουλιά ούτε που αγγίζουν τις καυτερές πιπεριές τσίλι.  Η περισσότερη ζάχαρη της Βραζιλίας δεν καταναλώνεται στο φαγητό αλλά χρησιμοποιείται για την παραγωγή βιοκαυσίμων και στην Ιαπωνία τα καρπούζια αναπτύσσονται μέσα σε δοχεία από γυαλί για να αποκτήσουν σχήμα κυβικό. Σε ένα ιχθυοτροφείο 200.000 σολομών παράγονται τόσα περιττώματα όσα και σε μια πόλη 20.000 – 60.000 κατοίκων. Δίπλα μάλιστα σε αυτή την πληροφορία, μπορείς να παρακολουθήσεις σε βίντεο που προβάλλεται σε μια οθόνη αφής πώς ψήνεται ο σολομός στο γκριλ.  Μαύρο χιούμορ; Ισως. Λίγο παρακάτω εκτίθεται το Vegemite, αυτή  η σκούρα αλμυρούτσικη κρέμα από εκχύλισμα μαγιάς και λαχανικών με την οποία έχουν μεγαλώσει εκατομμύρια Αυστραλοί και λατρεύουν να την τρώνε για πρωϊνό. Και τι έτρωγε ο Οτζι, ο παγωμένος άνθρωπος των Αλπεων που βρέθηκε 5.200 μετά το θάνατό του διατηρημένος μέσα στους πάγους σε μια κοιλάδα της Βόρειας Ιταλίας; Κρέας αγριοκάτσικου όπως συμπέραναν οι ερευνητές από το DNA των ζωϊκών ιστών, αλεσμένο σιτάρι einkorn (μια αρχαία ποικιλία που χρησιμοποιούσαν μάλλον για να φτιάχνουν ψωμί στην εποχή του Οτζι)  και ίσως αποξηραμένα φρούτα.

Τυπικό πρωϊνό του Ολυμπιονίκη της κολύμβησης Μάικλ Φελπς
Τυπικό πρωϊνό του Ολυμπιονίκη της κολύμβησης Μάικλ Φελπς

Εκτίθεται επίσης ολοζώντανο το πρωϊνό που συνήθιζε να τρώει στην εφηβεία του ο πρωταθλητής της κολύμβησης Μάικ Φελπς. Μια ομελέτα με πέντε αυγά, ένα μπολ με πόριτζ (χυλός με νιφάδες βρώμης), μια στίβα από τηγανήτες βουτηγμένες σε σιρόπι, τρία βουτυρωμένα σάντουιτς με αυγό, κρεμμύδι, μαρούλι, ντομάτα και μαγιονέζα και δύο φρεντς τόουστ (στα ελληνικά αβγοφέτες, δηλαδή ψωμί του τοστ που ψήνεται αφού το βουτήξουμε προηγουμένως σε χτυπημένα αβγά με γάλα, ζάχαρη και βανίλια ή κανέλα και στη συνέχεια πασπαλίζεται με ζάχαρη)

Κλίμακα Scoville, πόσο καίει η πιπεριά σου;
Κλίμακα Scoville, πόσο καίει η πιπεριά σου;

Στην έκθεση μαθαίνεις επίσης για την κλίμακα Scoville που μετράει πόσο καυτερή είναι μια πιπεριά. Για την ακρίβεια, οι μονάδες SHU (Scoville Heat Units) λένε πόσο ζαχαρόνερο πρέπει να προστεθεί σε μια συγκεκριμμένη ποσότητα καψαϊκίνης (έλαιο που βγαίνει από την αποξηραμένη πιπεριά)  ώστε το κάψιμο να είναι μόλις ανιχνεύσιμο. Οι πιπεριές – καμπάνα για παράδειγμα (των γεμιστών) έχουν 0 μονάδες,  οι χαλαπένιος (ένα είδος τσίλι που παράγεται στο Τέξας και στο Μεξικό) κυμαίνονται μεταξύ 3.500 και 8.000 Shu αλλά αποκλείεται να τις πεις καυτερές αν λάβεις υπόψη ότι οι πράσινες πιπεριές της Ταϊλάνδης  έχουν από  60.000 μέχρι 70.000 Shu, ενώ υπάρχει και μια ποικιλία που φύεται στο Τρινιδάδ που φτάνει στα 2.000.000.

Εκτός όμως από τις πολλές και εντυπωσιακές λεπτομέρειες, υπάρχει ένα πολύ σοβαρό θέμα που διατρέχει όλη την έκθεση και έχει να κάνει με το πώς οι διάφοροι πολιτισμοί έχουν επέμβει στη φύση μετασχηματίζοντάς τη, τα τελευταία μάλιστα χρόνια αυτοί οι μετασχηματισμοί μπορεί να πάνε στραβά. Κατ’ αρχάς` μαθαίνουμε ότι σχεδόν κανένα από τα προϊόντα της φύσης δεν έχει ξεφύγει από την ανθρώπινη επέμβαση. Τα άγρια μούρα για παράδειγμα είναι πολύ μικρότερα αφού επιλέχτηκαν για καλλιέργεια τα μεγαλύτερα.  Η επιλεκτική αναπαραγωγή και η γενετική τροποποίηση είναι πρακτικές αρχαίες. Ενα μοναδικό είδος άγριου λάχανου (η Brassica olerasea) έχει αναπαραχθεί επιλεκτικά ανά τους αιώνες για να δημιουργηθούν τα λαχανάκια των Βρυξελλών, το λάχανο, το μπρόκολο, το κουνουπίδι και το κραμπολάχανο, οι πατάτες ήταν δηλητηριώδεις προτού τις μετατρέψουν σε βρώσιμο είδος οι κάτοικοι των Ανδεων κάπου 10.000 χρόνια πριν και ο Ηρόδοτος στις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις αναφέρει ένα είδος πρόβατου με τόσο μακρυά ουρά που τυλιγόταν γύρω από κάρα.

global laxano

Στις μέρες μας με παρόμοιες διαδικασίες έχουν δημιουργηθεί κότες που γεννάνε περισσότερα αυγά, ντομάτες με σκληρή φλούδα που μεταφέρονται πιο εύκολα, ενώ το μέγεθος του μπακαλιάρου στον Ατλαντικό μικραίνει συνεχώς, καθώς αφήνονται να αναπαραχθούν  μόνο οι μικρότεροι εκπρόσωποι του είδους. Για την ιστορία, στο τέλος του 19ου αιώνα το μήκος του μπακαλιάρου ξεπερνούσε το 1,80μ ενώ τη δεκαετία του 1980 είχε συρρικνωθεί στο μισό μέτρο. Ωστόσο η σύγχρονη τεχνολογία των τροφίμων δεν προκαλεί αισιοδοξία, αντίθετα πρέπει αντιμετωπίζεται με επιφυλακτικότητα.

Στις μέρες μας τα λάθη στις μεθόδους αναπαραγωγής και η εξάντληση της γης από την υπερκαλλιέργεια φαντάζουν απειλητικά  ενώ ταυτόχρονα προσπάθειες, παρανοήσεις και καταστροφές του παρελθόντος έχουν ξεχαστεί. Η τεχνολογία της αναπαραγωγής έχει υποσχεθεί μεγάλες ευκαιρίες πράγματι τα μισά από τα ψάρια και τα θαλασσινά που καταναλώνονται σήμερα προέρχονται από ιχθυοκαλλιέργειες, όμως ο περιορισμός των ποικιλιών κάνει τις καλλιέργειες πιο ευάλωτες. Για παράδειγμα τον 19ο αιώνα στην Ιρλανδία η μεγάλη πείνα που έγινε αιτία να πεθάνουν 1,5 εκατομμύριο Ιρλανδοί και περίπου άλλοι τόσοι να μεταναστεύσουν προκλήθηκε από τον περονόσπορο, ένα μύκητας  που κατέστρεψε τις σοδειές της πατάτας από την οποία τρέφονταν αποκλειστικά. Σήμερα οι μπανάνες «το πιο δημοφιλές φρούτο του κόσμου» προέρχονται όλες από την ίδια γενετική οικογένεια και κινδυνεύουν επίσης από ένα μύκητα. Κινδυνεύουν να εξαφανιστούν άραγε;

Οι "πατατοφάγοι" του Βινσεντ βαν Γκογκ, 1885
Οι «πατατοφάγοι» του Βινσεντ βαν Γκογκ, 1885

Η έκθεση υμνεί επίσης τις πολλές διαφορετικές γαστρονομικές παραδόσεις όμως οι καιροί είναι δύσκολοι ακόμη και γιαυτή τη μεγάλη πολιτισμική ποικιλία που συναντάει κανείε στην παγκόσμια κουζίνα αφού το 26% των συσκευασμένων προϊόντων παράγονται από μόλις 10 εταιρείες. Στην πραγματικότητα η νεωτερικότητα -ιδίως η αμερικανική γεωργική νεωτερικότητα- φαίνεται ότι παράγει  άπειρα σκουπίδια. Σε ένα μεγάλο διαφανές κοντέινερ φιλοξενούνται τα περίπου 750 κιλά τροφίμων που πετάει κατά μέσο όρο ετησίως  μια τυπική τετραμελής αμερικανική οικογένεια. Και σε μία οθόνη δίπλα στο κοντέινερ συγκρίνονται τα απόβλητα προηγμένων και τριτοκοσμικών χωρών, όπου στις μεν πετάνε ληγμένα τρόφιμα και σοδειές που δεν ήταν τέλειες  και στις δε τρόφιμα που χαλάνε από έλλειψη ψύξης.

Η έκθεση αγγίζει εξάλλου οικολογικά ζητήματα που έχουν σχέση με τα απόβλητα. Σε ένα σύντομο βίντεο η επιμελήτρια της έκθεσης Δρ Στέρλινγκ, αναφερόμενη στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει ότι το 18% των αερίων του θερμοκηπίου προέρχονται από την εκτροφή ζώων για τη διατροφή, ενλω δύο σύμβουλοι της Παγκόσμιας τράπεζας έχουν προχωρήσει περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι το ποσοστό φτάνει στο 51%  πρλαγμα που σημαίνει ότι το Πρωτόκολο του Κιότο θα μπορούσε να είναι πιο κερδοφόρο αν ενίσχυε την φυτοφαγία αντί  για τα ορυκτά καύσιμα.

Μια φάρμα στο παράθυρο

Ποιο θα είναι το μέλλον της τροφής μας; Οι σαλάτες θα καλλιεργούνται άραγε σε ουρανοξύστες και τα  κρέατα σε εργαστήρια; Το σίγουρο είναι ότι μέχρι το 2050 κάτι θα πρέπει να έχει αλλάξει αφού σύμφωνα με τις προβλέψεις τότε θα πρέπει να τρέφονται περί τα εννέα δισεκατομμύρια άνθρωποι. Όμως ήδη ο πλανήτης μας κινδυνεύει με τη γεωργία να αποτελεί κορυφαία απειλή για τα ποτάμια, τις λίμνες και τις παράκτιες περιοχές, ενώ το 40% των καλλιεργούμενων εδαφών απειλούνται με διάβρωση και μειωμένη απόδοση καθώς εξαντλούνται από τις υπερβολικές καλλιέργειες και την υπερβόσκηση. Καθώς το κλίμα αλλάζει, εξάλλου, θα πρέπει να αλλάξουν και οι τρόποι παραγωγής της τροφής μας. Ευτυχώς πολλοί άνθρωποι εργάζονται προς αυτή την κατεύθυνση προσπαθώντας να παράγουν πιο υγιεινά και νόστιμα τρόφιμα φροντίζοντας παράλληλα για τη διατήρηση του περιβάλλοντος.

Κάθετοι λαχανόκηποι
Κάθετοι λαχανόκηποι

Στην έκθεση «Our Global Kitchen» φιλοξενείται και το πρότζεκτ της Μπρίτα Ρίλεϊ που φυτεύει λαχανικά στα παράθυρα του διαμερίσματός της και όσο διαρκεί η έκθεση στα παράθυρα του Weston Pavillon που βρίσκεται στην είσοδο του Μουσείου (Columbus Avenue και 79th Street). Καλλιτέχνης και τεχνολόγος η Ρίλεϊ ανέπτυξε το 2009 την πρότασή της μαζί με την επαγγελματία κηπουρό Μάγια Νάγιακ, και ένα χρόνο αργότερα, σύμφωνα με το περιοδικό Entrepreneur η εταιρία της, Windowfarms.org βρέθηκε ανάμεσα στις 100 κορυφαίες επιχειρήσεις. Το window farming είναι στην ουσία μια τεχνική υδροπονικής καλλιέργειας φυτών στα παράθυρα κτηρίων που αξιοποιεί το φως και τις ελεγχόμενες κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν σε κλειστούς χώρους. Ταυτόχρονα το νερό εμπλουτίζεται με θρεπτικά στοιχεία, διοχετεύεται στις ρίζες των φυτών από μια δεξαμενή και και στη συνέχεια ανακυκλώνεται.

Ένα από τα βασικά οφέλη της μεθόδου αυτής είναι η γρήγορη και σταθερή παραγωγή φυτών περισσότερους μήνες του χρόνου από τις συμβατικές μεθόδους και θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μια βιώσιμη εναλλακτική λύση ειδικά για τις ανάγκες καλλιέργειας βρώσιμων φυτών σε αστικούς χώρους. Η τρέλλα με τις κάθετες καλλιέργειες μπροστά σε παράθυρα και μπαλκονόπορτες έχει κυριεύσει τους Νεοϋορκέζους, ήδη υπάρχουν περισσότεροι από 4.000 εγγεγραμμένοι χρήστες στο windowsfarm.org, όμως αστοί – αγρότες έχουν αρχίσει ήδη να εμφανίζονται σε ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο, την Ιταλία, το Ισραήλ και το Χονγκ Κονγκ. Και γιατί όχι αν μπορείς τόσο εύκολα να καλλιεργείς στο διαμέρισμά σου βότανα και αρωματικά, φράουλες, αρακά, κολοκυθάκια, ντοματάκια, σαλάτες, λαχανίδες, χόρτα και μαρούλια;

ΤΡΟΦΙΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Οι μισές θερμίδες που παίρνουν καθημερινά οι κάτοικοι του πλανήτης μας λαμβάνονται βασικά από το σιτάρι, το ρύζι και το καλαμπόκι, όμως αυτά δεν είναι παρά μόλις τρία από τα 2.500 φυτά που έχουν ήδη «εξημερωθεί» και μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο πιάτο μας. Στο φυτικό και στο ζωϊκό βασίλειο υπάρχουν εκατοντάδες άλλα χρήσιμα είδη που μπορούν να αξιοποιηθούν για την παραγωγή τροφίμων δίνοντας λύση στο πρόβλημα των αυξανόμενων απαιτήσεων χωρίς την εξάντληση των φυσικών πόρων. Παραδείγματα ανάμεσα τους:

  • Φύκια: Ηδη δημοφιλή στην Ιαπωνία, είναι ιδιαίτερα θρεπτικά και μπορούν να καλλιεργηθούν σε θαλασσινό και γλυκό νερό γλυκό.
  • Έντομα: Πάνω από 2.000 είδη καταναλώνονται ήδη σε όλο τον κόσμο. Σ’ αυτά προσθέστε και τα σκουλήκια μοπέιν (Gonimbrasia Belina) που τρώγονται στη Νότια Αφρική.  Τα έντομα είναι πλούσια σε πρωτεΐνες και απαιτούν πολύ λιγότερη γη, νερό και τροφή σε σχέση με τα ζώα που εκτρέφονται για το κρέας τους.
  • Quinoa: Ένα δημητριακό από τις Άνδεις, του οποίου οι κόκκοι περιέχουν όλα τα απαραίτητα αμινοξέα αλλά όχι γλουτένη.
  • Ιπποφαές: Φαρμακευτικό φυτό γνωστό από την αρχαιότητα για τις ιδιότητές του, στη Ρωσία ονομάζεται και «ανανάς της Σιβηρίας», χάρη στη γεύση και την αφθονία του χυμού του.  Με τη βοήθεια των ειδικών βακτηρίων που υπάρχουν στις ρίζες του, το ιπποφαές παίρνει το άζωτο που υπάρχει στον αέρα και το χρησιμοποιεί  ως λίπασμα. Στην Κίνα μάλιστα οι πυκνά ρίζες που έχει ο θάμνος χρησιμοποιούνται επίσης για την πρόληψη της διάβρωσης του εδάφους. Η συλλογή των καρπών του είναι μάλλον δύσκολη όμως σχεδιάζονται νέα μηχανήματα που θα βοηθήσουν στη συγκομιδή.

ΜΟΥΣΕΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ

Το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη και το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου (http://www.oliveoilmuseums.gr) είναι μέλη του Δικτύου Μουσείων Ελιάς της Μεσογείου. Δημιουργήθηκαν  από το Πολιτιστικό Ιδρυμα του Ομίλου Πειραιώς με σκοπό να αναδείξουν τον πολιτισμό και την τεχνολογία της ελιάς και της ελαιοπαραγωγής, που συνδέεται άρρηκτα με την ελληνική και γενικότερα τη μεσογειακή ταυτότητα.

Εικονικό Μουσείο Κυπριακών Τροφίμων και Διατροφής (http://foodmuseum.cs.ucy.ac.cy) Εκτός από πληροφορίες και συνταγές οι επισκέπτες της ιστοσελίδας μπορούν να κάνουν περιηγηθούν εικονικά διάφορα μουσεία τροφίμων (Μουσείο Χαρουπιού – Ανώγυρα,  Μουσείο Ελιάς – Oλέαστρο – Ανώγυρα,  Κυπριακό Οινομουσείο – Ερήμη,  Ληνός – Κακοπετριά, Μουσείο Μέλισσας – Κάτω Δρυς,  Καλλινίκειο Δημοτικό Μουσείο – Αθηένου)

Gastronomy Museum Prague (http://www.muzeumgastronomie.cz ) . Ανοιξε πριν από μερικούς μήνες (βρίσκεται κοντά στο Kotva mall and τη στάση του μετρό Namesti Republiky) και έγινε αμέσως ένα από τα αγαπημένα αξιοθέατα της Πράγας για καλοφαγάδες ή μη. Στόχος του τα πάντα γύρω από τη μαγειρική και την προετοιμασία της τροφής ώστε να ανυψωθεί η πράξη του φαγητού στο επίπεδο της πολιτιστικής εμπειρίας.

Μουσείο Τροφίμων της Νέας Υόρκης (http://nyfoodmuseum.org/ ): Λειτουργεί από το 1998 σε εθελοντική βάση και χωρίς μόνιμη κατοικία, πράγμα που επιτρέπει στους δημιουργούς του μεγαλύτερη ευελιξία. Πολλές από τις εκθέσεις του παρουσιάζονται σε ψηφιακή μορφή στην ιστοσελίδα του ενώ επίσης σχεδιάζει εκθέματα σε χώρους μαζικής διέλευσης, σε πινακίδες, σχολεία, γκαλερί κλπ

The Southern Food and Beverage Museum (http://southernfood.org ) : Εγκαινιάστηκε  το 2008 στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα με σκοπό τη μελέτη, τη διαφύλαξη και την ανάδειξη, των φαγητών και των ποτών του Νότου σε όλες τις πτυχές τους. Η γαστρονομική παράδοση της περιοχής είναι μια σύνθεση συνηθειών εθνοτήτων κυρίως από την Αφρική, την Αμερική, την Καραϊβική αλλά και από τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Shin-Yokohama Ramen Museum, (http://www.raumen.co.jp/ramen/) Το μουσείο που λειτουργεί εδώ και μια δεκαετία στη Γιοκοχάμα, μοιάζει με λούνα παρκ τροφίμων. Είναι αφιερωμένο στη ράμεν, τη γιαπωνέζικη σούπα με νουντλς και διαθέτει μια μεγάλη αναπαράσταση του Τόκυο του 1958, χρονιά που εφευρέθηκε η στιγμιαία σούπα στην Ιαπωνία. Στεγάζει επίσης υποκαταστήματα διάσημων εστιατορίων ράμεν,  ένα παλιό μπαρ όπου οι επισκέπτες μπορούν να καπνίζουν και καταστήματα με παραδοσιακούς μεζέδες και άλλα τρόφιμα.

Δημοσιεύτηκε στα Νέα του Σαββάτου, 12.01.2013

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s