Τι εύκρατη που γίνεται η σκέψη

στις

Του Περικλή Λάσκαρι*

«Τι εύκρατη που γίνεται η σκέψη όταν τα μπλε βγαίνουν περίπατο», είπε ο
Ελύτης και τα είπε όλα για τα ταξίδια του Αυγούστου.

Για αυτά τα Αυγουστιάτικα ταξίδια της φαντασίας μας, μέσα στην μνήμη της
παιδικότητάς μας.

Για αυτές τις αυγουστιάτικες φυγές, που σε κάνουν πάντα να αναζητάς την
αρχέγονη σαγήνη του ταξιδιού και να αφήνεσαι ηδονικά στη μαγεία τους,
μέσα σε μια βάρκα με πανί, καθισμένος με τα πόδια ανοιχτά στην πλώρη
της. Εκεί όπου τα πόδια στέκουν στον αγέρα ταλαντευόμενα, συγχρονισμένα
με το βλέμμα το απλανές. Οπου οι αναστεναγμοί του αγέρα την σπρώχνουν
σε ταξίδια αθόρυβα κι ανέμελα , συντροφευμένη απο ήχους φυσικούς.
Βάζει ρότα το ταξίδι, τον προορισμό του μπλε, αναζητώντας το χαμένο
σταθερό.

Και η φυγή έφυγε …
Με μένα στην πλώρη, γίνεται το σκαρί άτι αγέρωχο, που το καβαλώ με τα
σπιρούνια μου μέσα στο νερό, κεντρίζοντας της βάρκας τα πλευρά…
Κι αυτή τρέχει κι ανασαίνει αρμενίζοντας πάνω στα κύματα με αυτόν τον
ρυθμό τον σταθερό, αλλάζοντας αποχρώσεις από τα ηχοχρώματα της θάλασσας,
ξεφυσώντας δροσιά εδώ κι εκεί, υποσχόμενη ότι όλο και κάτι θα συμβεί
στην πορεία προς τον προορισμό.

Μιά πορεία, που η αγριότητα του ατίθασου αλόγου, στην αλλάζει στη
στιγμή, μπερδεύοντάς σε και σε εκτινάσσει ψηλά- απρόβλεπτα-μέσα στην
πορεία των άστρων κι από εκεί στα αστέρια του βυθού .
Ο ρυθμικός μονότονος συνδυασμός ήχου και εικόνας υπνωτίζει το βλέμμα και
όσα κοιτάς παύουν να καταχωρούνται στη μνήμη πια, γιατί είναι παντελώς
ίδια… Κι έτσι αφαιρείσαι και πετάς σαν σκαλισμένο ακρόπρωρο…
Και το παιχνίδι συνεχίζεται…

Φεύγεις και βυθίζεσαι σε ένα νερό που σχάζει στα δυό, σαν από εντολή
του Μωυσή και μπαίνεις αφηνιασμένα στα έγκατα ενός κόσμου, όπου μόνο τα
φανταστικά όντα του Μπόρχες θα συναντήσεις, καλημερίζοντάς τα εδώ κι
εκεί, με το χαμόγελο του παρείσακτου επισκέπτη…

Και μετά η αίσθηση του ανεπιθύμητου σε αυτήν την γεμάτη από αλλόκοτα
πλάσματα θάλασσα σε ωθεί να φύγεις γοργά προς τα πάνω, βουτώντας
από το μπλε προς το γαλάζιο του ουρανού και ξενερίζεις πετώντας στον
αγέρα ανάμεσα στα θαλασσοπούλια.

Κι όσο ανεβαίνεις κι όσο πιο βαθιά πλέεις στην ήσυχη θάλασσα, τόσο
περισσότερο το ηχόγραμμά της ηρεμεί. Και όταν αυτό γίνει ευθεία,
αναμετριέται με το ευθύς ακίνητο πέταγμα του διπλανού σου γλάρου πάνω
από το νερό…

Είναι η συνέχιση της αθόρυβης ύπαρξής μας, μέσα στην απόλυτη
ελευθερία… Κι όταν τα δευτερόλεπτα κρατήσουν για αιώνες, ξαναβουτάς
στο βαθύ μπλε με ορμητική γαλήνη, παίζοντας σαν το παιδί δελφίνι,
αντιστρέφοντας τον ουρανό.

Σπαθιά οι μακριές ακτίνες του ήλιου τρυπούν το μπλε κάτω στου βυθού το
βάθος, σπάνε και προσαρμόζονται στο σώμα το αυθάδες, δίνοντάς του μια
αύρα μαγική που κάνει να φεγγοβολά κρυφά το night blue σαν το lapis
lazuli.

Και το επόμενο κύμα έρχεται και η αύρα της αγιοσύνης αφαιρεί το βάρος
και εκτοξεύεσαι ξανά ανάμεσα στα θαλασσοπούλια που τρυπάνε το σφύριγμα
τ´ανέμου,φτιάχνοντας με τις νότες του τον ύμνο στην ελευθερία τους.
Έτσι, αυτή η μουσική κατοχυρώνει ότι ποθούν, και το κύμα επιβεβαιώνει
ότι συμβαίνει…

Κι από τα ύψη τα ασταθή, πόρνη ανέκφραστη η βαρύτητα σε ξαναβουτά στο
μπλε, παίζοντας με την ορμή μιας άλλης ηλικίας που δεν σου ανήκει πια,
χαρούμενος, όμως, που την έχεις, θέλοντας να τρομάξεις πλάσματα που
φοβάσαι μόλις αντικρίσεις.

Κι από τον φόβο της κατάδυσης φεύγεις πάλι για τα ύψη, ψεκασμένος με
εκείνες τις πέρλες του βυθού, εκεί που τα θαλασσοπούλια καταφέρνουν να
τρυπούν τους αφρούς και τις δυσκολίες της θάλασσας. Το κάνουν… και
τότε έρχονται και κάθονται στα φτερά τους κάτι λαμπερά μικρά παράσημα,
σαν κρύσταλλοι αλατιού, καθώς φεύγουν για να χαθούν μέσα στην ομοιότητα.

Και ο αέρας συνεχίζει να χαϊδεύει ερωτικά το κάψιμο στο δέρμα …
Και ο ήλιος συνεχίζει να επιμένει, για να είναι καλοκαίρι..
Και η καρδιά γράφει στο μετάξι της αφής σου με μπλε θαλασσινό νερό την
ιστορία του παντοτινού καλοκαιριού…

Γιατί για αυτούς που πόντισαν τις άγκυρες στα φτερά των γλάρων ορίζει ο
πόθος το λιμάνι των ονείρων.

LASKARIS-1-a-100Περικλής Λάσκαρις είναι αρχιτέκτονας και ζει στην Κέρκυρα

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s