Κρίκελο – ΣΤΟΥς 7 ΟΥΡΑΝΟΥς

Τα καλοκαίρια κάναμε διακοπές πρώτα στη θάλασσα και μετά στο βουνό. Αυτές ήταν οι οδηγίες  των  παιδιάτρων της εποχής για να είναι τα παιδιά υγιή και γερά και οι γονείς μας τις ακολουθούσαν με θρησκευτική ευλάβεια. Περνάγαμε λοιπόν τον Ιούλιο στην Αιδηψό (ή στον ΄Αγιο Κωνσταντίνο για αλλαγή) και τον Αύγουστο στο Μεγάλο Χωριό.  Μετά άνοιγαν τα σχολεία. Και γυρίζαμε στην Αθήνα με τις αποσκευές μας γεμάτες με τα χρώματα και τα αρώματα ενός αιώνιου δάσους. Ελατα, καστανιές, καρυδιές, πλατάνια, φτέρες, αγράμπελη, σταφυλίτσες, βρύα. Κι ανάμεσά τους τα νερά να τρέχουν ασταμάτητα. Και  τα ξύλα να καίνε στο τζάκι που άναβε κάθε πρωί η γιαγιά μου κι ας ήτανε κατακαλόκαιρο. Αυτές τις υπέροχες παιδικές αναμνήσεις μου ξυπνησε ο  ξενώνας της Μυρτώς Ισσαρη «7 Ουρανοί».

 «Ενα με τη φύση» γράφει στο homepage της ιστοσελίδας της (http://www.7ouranoi.gr) και έτσι ακριβώς είναι. Ο  πέτρινος ξενώνας  βρίσκεται στα 1300 μέτρα υψόμετρο, πιο ψηλά δεν υπάρχει άλλος στην Ελλάδα, μέσα σε ένα κτήμα επτά στρεμμάτων δίπλα στο δάσος με τα έλατα. Ενα Σαββατοκύριακο αν κοιμηθείς εκεί  πάνω στον καθαρό αέρα η επόμενη εβδομάδα θα έχει περάσει χωρίς να το καταλάβεις κι αν μείνεις μια ολόκληρη εβδομάδα θα έχεις κάνει πραγματική αποτοξίνωση.

Τα τελευταία χρόνια το βουνό είχε γίνει της μόδας το χειμώνα, όμως όλες τις εποχές είναι υπέροχο. Αλλωστε εκεί ψηλά είναι που αντιλαμβάνεσαι πραγματικά το πέρασμα από τη μια εποχή στην άλλη. Η αγαπημένη μου είναι το καλοκαίρι. Μ’αρέσει το βουητό του  νερού στα ρυάκια, η φουντωμένη γη, τα καφετιά και το  πράσινο σε ατέλειωτες αποχρώσεις.

Κι εκεί πάνω στο Κρίκελλο της Ευρυτανίας προσφέρονται πλουσιοπάροχα όλα αυτά. Ο ξενώνας με την υπέροχη θέα στην Καλλιακούδα, τη Χελιδόνα και το Βελούχι, απέχει μόλις τρία χιλιόμετρα από το χωριό και ακριβώς μπροστά του περνάει το διεθνές μονοπάτι Ε4, είναι δηλαδή τόπος ιδανικός για όσους αγαπούν την πεζοπορία.

Διαθέτει τρία δίκλινα και 3 τρίκλινα υπνοδωμάτια όλα με το δικό τους μπάνιο, σοφίτα με W.C., σαλόνι, τραπεζαρία, κουζίνα, τέσσερα τζάκια, μεγάλες εξωτερικές βεράντες, μπαλκόνια στα δύο υπνοδωμάτια, Barbeque & χώρο παρκαρίσματος. Είναι ιδανικός για παρέες (8-10 ατόμων) αφού μπορούν να κάνουν διακοπές σα να βρίσκονται στο σπίτι τους, όμως φιλοξενεί και μεμονωμένους επισκέπτες.

Αναλυτικές πληροφορίες και λεπτομέρειες θα βρείτε στην ιστοσελίδα (http://www.7ouranoi.gr)

ΚΡΗΤΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ

Κάτι έχει αρχίζει να αλλάζει στον τουρισμό μας, αυτό παρατηρώ. Από τη μια το φεστιβάλ γαστρονομίας της Σάνης είχε για δεύτερη χρονιά φέτος θέμα την ελληνική γαστρονομία με υλικά που παράγονται στη στενή περιοχή, από την άλλη στην Κρήτη ένα μεγάλο τουριστικό θέρετρο προτείνει στους πελάτες του αμιγώς κρητικά πιάτα ενώ επίσης φιλοξενεί τις κουζίνες όλης της Μεσογείου.

Μόλις γύρισα από τη Χαλκιδική όπου πραγματοποιήθηκε το 7^ο φεστιβάλ γαστρονομίας στα εστιατόρια του Saniresort στην Κασσάνδρα, που για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά είχε θέμα και τίτλο «100 miles practice» , με άλλα λόγια υψηλή μαγειρική με υλικά της εκάστοτε περιοχής. Πέρα από τους τόσο ευφάνταστους παλιότερους και νεώτερους σεφ που παρουσίασαν εξαιρετικές δημιουργίες, δύο κορυφαίοι μάγειροι, ο Γιώργος Χατζηγιαννάκης και ο Δημήτρης Μαυρίκος από τη Σαντορίνη και τη Ρόδο αντίστοιχα, στένεψαν ακόμη περισσότερο την ακτίνα και μας έδειξαν τι μπορούν να κάνουν με τα (υπέροχα) προϊόντα και τις παραδοσιακές συνταγές των νησιών τους, δίνοντας έτσι μια εξαιρετικά δημιουργική ώθηση όχι μόνο στην τοπική τους κουζίνα αλλά και σε ολόκληρη την ελληνική γαστρονομία.

Και μετά τη Σάνη, να και το μήνυμα του φίλου Αντώνη Παναγιωτόπουλου που τόσα χρόνια εργάζεται ακούραστα για την προώθηση της παραδοσιακής κρητικής κουζίνας που συνδέεται με διατροφικό πολιτισμό χιλιάδων χρόνων.

Πρόσφατα ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος ανέλαβε τη σύνθεση των μενού στα εστιατόρια του Creta Maris Beach Resort, φαίνεται λοιπόν ότι και εκεί κάτι έχει αρχίσει να κινείται προς μια άλλη κατεύθυνση από εκείνη την ισοπεδωτική ως προς τη γεύση, τόσο ώστε δεν ήξερες αν βρισκόσουν σε ένα εστιατόριο ελβετικού, γερμανικού, εγγλέζικου ή μεσογειακού ξενοδοχείου.

Στις γαστρονομικές αρχές του ο Παναγιωτόπουλος διατήρησε τις αρχές περί καλής κουζίνας που διατύπωσε ο μέγας γκουρμέ Αρχέστρατος ο Γελώος, 350 χρόνια προ Χριστού:

• Καλά υλικά
• Καλός συνδυασμός καλών υλικών
• Διακριτικά μυρωδικά και μπαχαρικά
• Σάλτσες αραιές που να μην αλλοιώνουν την γευστική εμπειρία

Η Κρήτη δεν θα τον διαψεύσει καθώς παράγει προϊόντα εξαιρετικά.  Με τον διατροφικό της πολιτισμό θεωρείται εξάλλου πρωτοπόρος στην Ελλάδα. Αυτόν τον πολιτισμό αποφάσισε να σεβαστεί η διεύθυνση του κρητικού ξερνοδοχείου. Αποφάσισε για παράδειγμα να σεβαστεί την απουσία κατανάλωσης βοδινού κρέατος καθώς το βόδι όπως και το άλογο, ως  υποζύγια στα οποία στηρίζονταν η επιβίωση ήταν ζώα ιερά και για πολλούς αιώνες, απαγορευόταν να τα τρώς. Σημειωτέον ότι η κατανάλωση βοδινού στην Κρήτη και σε άλλες περιοχές της Μεσογείου άρχισε μόλις πριν λίγες δεκαετίες. Αυτός εξάλλου είναι και ένας από τους λόγους της μακροζωίας των Κρητικών. «Είμαστε σίγουροι ότι σε κανέναν δεν θα λείψει» λέει ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος αφού το βοδινό κρέας αναπληρώνεται από «εξαιρετικής ποιότητας κρητικό αρνάκι και χοιρινό (δημοφιλές ήδη από την Μινωική εποχή που αποτελούσε το 40% των καταναλισκομένων κρεάτων και θαλασσινών) και τα άφθονα ψάρια και θαλασσινά, βασικό συστατικό της διατροφής μας.»

Γαστρονομικός Περίπλους

Ομως το διατροφικό πρόγραμμα που πρότεινε και εφαρμόζεται ήδη στο καλό ξενοδοχείο της Χερσονήσου δεν περιορίζεται στην τελετουργία του κρητικού τραπεζιού,  αλλά επεκτείνεται στα εδέσματα ολόκληρης της Μεσογείου. «Εναλλάσσουμε τις «ήσυχες» γεύσεις της κρητικής κουζίνας και άλλων «ασφαλών» περιοχών της Βόρειας Μεσογείου» τονίζει ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος, «με τις «προκλητικές» γεύσεις της βόρειας Αφρικής και της Ασίας σε μια πολύ ενδιαφέρουσα, γευστική, μορφωτική, προκλητική γαστρονομική Οδύσσεια». Και τις χαρακτηρίζει «ασφαλείς» γιατί όπως λέει και ο Χρήστος Ζουράρης «Το φαγητό αντανακλά την ασφάλεια που αισθάνονται οι λαοί»

Στο εστιατόριο του Creta Maris παρουσιάζονται η τοπική κουζίνα της Κρήτης αλλά και οι τοπικές κουζίνες από τον Άθω (Άγιον Όρος), τη Θράκη, τη Μακεδονία, την ΄Ηπειρο, τη Θεσσαλία, τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο, το Β. Αιγαίο, το Ν. Αιγαίο, το Ιόνιο, επίσης η Ποντιακή κουζίνα, η αστική κουζίνα της Ελλάδας, η κουζίνα της κλασικής Ελλάδας, όπως και η σύγχρονη δημιουργική κουζίνα. Επίσης φιλοξενούνται τοπικές κουζίνες της Ιταλίας, η κουζίνα της Σικελίας, τοπικές κουζίνες της Ισπανίας, κουζίνα της Καταλωνίας, τοπικές κουζίνες της Γαλλίας, της Κορσικής, τοπικές κουζίνες της Πορτογαλίας, τοπικές κουζίνες της Μάλτας, κουζίνες του Μαρόκου, της Αλγερίας, της Τυνησίας, της Παλαιστίνης, του Ισραήλ, του Λιβάνου, της Αιγύπτου, της Τουρκίας και βεβαίως της Κύπρου.

Τα εστιατόρια

Στα εστιατόρια «Εστία» και «Κόσμος» -είναι τα κεντρικά εστιατόρια του τουριστικού θέρετρου- το πρωϊνό είναι ιδαίτερα προσεγμένο. Πλούσιο και ποιοτικό, περιλαμβάνει ένα συνδυασμό από τα πιο εκλεκτά προϊόντα της Κρήτης αλλά και μερικά αγαπημένα πιάτα από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Το μεσημέρι σερβίρονται πλούσια μεζεδάκια, μια συνήθεια κοινή σε όλη τη Μεσόγειο και γνωστή με τα ονόματα tapas, kemia, meze mezze. Είναι μικρά πιάτα, που οι μεσογειακοί λατρεύουν κυρίως το μεσημέρι για να συνοδεύουν το ούζο, την τσικουδιά ή το κρασί τους. Τα περισσότερα πιάτα είναι από την Κρητική κουζίνα, αλλά φιλοξενούνται γεύσεις και από άλλες Μεσογειακές περιοχές. Επίσης προσφέρεται ένας μπουφές ζυμαρικών που θυμίζει την γειτονική Ιταλία, ενώ, όσοι αγαπούν την υγιεινή κουζίνα, έχουν επιλογή από ψητά και ένα πλούσιο μπουφέ σαλάτας.

Τέλος, το βράδυ προσφέρεται μια ποικιλία από κρητικά πιάτα, πιάτα από μια φιλοξενούμενη τοπική κουζίνα της Ελλλάδας και πιάτα από μια άλλη περιοχή της Μεσογείου. Το καθημερινό γαστρονομικό ταξίδι συμπληρώνεται με κρέατα σχάρας, ψητά και πιάτα που παρασκευάζονται επί τόπου. Επιπλέον υπάρχει ένας πλούσιος κρύος μπουφές συμπληρώνεται από παραδοσιακές συνθέσεις σε καθρέπτες. Στον μπουφέ κάθε πιάτο μας συνοδεύεται από την ονομασία του και την πατρίδα του, ενώ σημειώνονται τα πιάτα χαμηλών θερμίδων και τα χορτοφαγικά πιάτα.

Επιπλέον, στον «Πίθο»  -κρητικό αλά καρτ εστιατόριο που λειτουργεί μόνο το βράδυ-  οι συνδαιτημόνες απολαμβάνουν την τελετουργία του κρητικού τραπεζιού σε ένα πλούσιο δείπνο. Το «Λιμοντσέλο» είναι αλά καρτ εστιατόριο που λειτουργεί μεσημέρι και βράδυ με ιταλική, την πιο δημοφιλής κουζίνα σε όλο τον κόσμο. Το μεσημέρι προσφέρεται μια επιλογή από πίτσες και μακαρονάδες και ένα πλούσιο μπουφέ αντιπάστι και επιδορπίων και το βράδυ, προσφέρεται επιπλέον και κυρίως πιάτο.  Η «Αλμύρα»  λειτουργεί μόνο το μεσημέρι με ένα πλούσιο κατάλογο κεμπάπ από την Ελλάδα και άλλες Μεσογειακές χώρες, που συνοδεύονται από μπουφέ σαλατών και επιδορπίων. Το «Στέκι» είναι ένα τυπικό κρητικό μεζεδοπωλείο που λειτουργεί μόνο το μεσημέρι.  Σερβίρει μια ποικιλία μικρών κρητικών πιάτων, διαφορετικών κάθε μέρα, που έρχονται διαδοχικά, το ένα μετά το άλλο καθώς ετοιμάζονται και συνοδεύουν το ούζο, ή την τσικουδιά σε ένα αργό τελετουργικό γεύμα, όπου όπως συνηθίζεται στο νησί, οι συνδαιτυμόνες απολαμβάνουν την παρέα ο ένας του άλλου και μετουσιώνονται σε συντρόφους. Ο «Κοχλίας» είναι το εστιατόριο που συνδυάζει τη διασκέδαση με ειδικά θεματικά γεύματα όπως:

• Δημιουργική προσέγγιση Μινωικού εδεσματολογίου
• Εδεσματολόγιο της κλασικής Ελλάδας
• Βυζαντινό εδεσματολόγιο
• Οι γεύσεις στον Καζαντζάκη
• Κρητικό γαμήλιο εδεσματολόγιο Ανατολικής ή Δυτικής Κρήτης
• Μπάρμπεκιου
• Αντίστοιχα καλλιτεχνικά προγράμματα

Τέλος υπάρχουν και τα «Real Moments», δηλαδή μια σειρά από απροσδόκητες πινελιές γαστρονομικής περιπλάνησης. Κάπου προσφέρεται ένας φυσικός χυμός κρητικών πορτοκαλιών, κάπου αλλού μια κυρία ετοιμάζει λουκουμάδες και τους προσφέρει μαζί με μια τσικουδιά «στα όρθια», ένα φρούτο μέσα στην κάψα του μεσημεριού και ένα μαλλί της γριάς στα πιτσιρίκια.

Sani 4 – Σκέψεις για την ελληνική γαστρονομία

“Στη Σαντορίνη δεν έχουμε την πληθώρα των υλικών που υπάρχουν εδώ στη Χαλκιδική ή σε άλλα μέρη της Ελλάδας, έτσι αναγκαστήκαμε να περιοριστούμε σε λίγα πράγματα”, μας είπε ο Γιώργος Χατζηγιαννάκης παρουσιάζοντας το μενού που εντωμεταξύ υλοποιούσε στην κουζίνα του «Sea You Up» ο νέος του συνεργάτης ο νεαρός σεφ Νίκος Μπούκης.

Είναι το μενού για το φετεινό καλοκαίρι του κορυφαίου εστιατορίου “Σελήνη” της Σαντορίνης που είχαμε την τύχη να γευτούμε πρώτοι εμείς στο φεστιβάλ γαστρονομίας στο θέρετρο Sani στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής.

Πράγματι στο νησί, που είναι άνυδρο και με έδαφος πετρώδες, λίγα πράγματα παράγονται, ακριβώς γιαυτό όμως έχουν μια ένταση στη γεύση που σπάνια βρίσκεις αλλού. Κι αν αυτό το προσθέσεις στο γεγονός ότι η Σαντορίνη είναι από μόνη της ένα πολύ επιτυχημένο brand name καταλαβαίνεις αμέσως γιατί η φάβα και τα ντοματάκια Σαντορίνης γίνονται ανάρπαστα. Οπως και το κρασί της που χρειάστηκε βέβαια στην αρχή ένας Μακεδόνας γνώστης των κρασιών, ο Μπουτάρης, να το αναδείξει.

Ο Χατζηγιαννάκης λοιπόν με τις άοκνες προσπάθειές του τόσα χρόνια έκανε διάσημη τη Σαντορινιά κουζίνα χρησιμοποιώντας ως βάση τα ταπεινά υλικά της άνυδρης γης της και φυσικά τις τοπικές συνταγές ανανεώνοντάς τες όσο ήταν δυνατόν. Πρέπει επίσης να του αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι απλά ο πατέρας της νέας σαντορινιάς κουζίνας αλλά ο πατέρας ολόκληρης της νέας ελληνικής κουζίνας.

Γιατί από τη  δική του φωτιά στη Σαντορίνη ξεκίνησε το κίνημα της ανανέωσής της. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι βέβαια περίπου την ίδια εποχή, στον Πειραιά ο Λευτέρης Λαζάρου θα άνοιγε το «Βαρούλκο», το πρώτο  ελληνικό εστιατόριο που θα μας μάθαινε ότι τα ψάρια και τα θαλασσινά μπορούν να έρθουν στο πιάτο μας και αλλιώς, όχι μόνο βραστά, τηγανητά ή σχαριστά.  Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε ο μύθος της νέας ελληνικής κουζίνας για να φτάσουμε σήμερα να συζητάμε τις διάφορες εκδοχές της.

Σε τούτο το φεστιβάλ -θεσμό λοιπόν -που καθιερώθηκε αμέσως από τη στιγμή που ο κύριος Φωκίων Ζησιάδης αντιπρόεδρος του Sani resort  είχε την ωραία ιδέα και την υλοποίησε με τη βοήθεια του Απόστολου Τραστέλη -τον οποίο και όρισε σύμβουλό του εφτά χρόνια  πριν – ήδη από πέρισι δόθηκε το σύνθημα, να μιλήσουμε για την αμιγώς ελληνική γαστρονομία. Με τη χρήση μάλιστα υλικών και προϊόντων που παράγονται στη γύρω περιοχή σύμφωνα με τη φιλοσοφία του  «100 Miles Practice».  Όταν “διαμαρτυρηθήκαμε” για το μεγάλο εύρος της ακτίνας (για τα δικά μας τουλάχιστον δεδομένα, τα ελληνικά) η Γεωργία Δώδου υπεύθυνη της όπως συνήθως άψογης διοργάνωσης του φεστιβάλ, μας εξήγησε ότι αυτό έγινε για να τηρηθούν οι διεθνοί όροι.

Καλά λοιπόν, ας είναι εκατό τα μίλια όμως ο Γιώργος Χατζηγιαννάκης από τη Σαντορίνη και ο Δημήτρης Μαυρίκος από τη Ρόδο μας έδειξαν πόσο μπορεί να στενέψει αυτός ο κύκλος αφού εκεί στα νησιά τους οι καλοί μάγειροι δημιουργούν με ότι υπάρχει σε πολύ μικρή ακτίνα από την εστία τους. Με λαχανικά από το μποστάνι, ψάρια από τη θάλασσα  και κρεατικά από τις στάνες που υπάρχουν στις πλαγιές του νησιού.

Ενδιαφέρον είχε εξάλλου το γεγονός ότι, ενώ ήταν πειραγμένες -όρος που προσωπικά δεν μου αρέσει, παραδέχομαι όμως ότι αποδίδει  την έννοια- οι συνταγές τους, άφηναν στο στόμα την ελληνικότητά τους ξυπνόντας μας μνήμες μακρυνές. Το μήνυμα ήταν εξάλλου σαφές και σε ένα άλλο άξονα. Οτι όταν χρησιμοποιείς καλά υλικά δύσκολο είναι να αποτύχεις. Το αντίθετο είναι σχεδόν σίγουρο.

Ευρυπίδης Αποστολίδης και Γεωργία Δώδου

Και αυτό δεν ήταν μόνο δική μου άποψη. Κολυμπώντας χθες το πρωί έπιασα κουβέντα μέσα στη θάλασσα με τη μοναδική πλην εμού κολυμβήτρια (τα νερά είναι ακόμη πολύ δροσερά στο Βόρειο Αιγαίο), μια Δανέζα κυρία που ζει στο Λονδίνο. Το πρώτο πράγμα που μου ανέφερε ήταν, τι άλλο, η κρίση, αφού λοιπόν μιλήσαμε για το τι απειλητικό μας περιμένει  ακόμα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο και όχι μόνο ελληνικό, γυρίσαμε την κουβέντα στις διακοπές της. Εκείνη ήταν που μίλησε πρώτη για την ελληνική κουζίνα. Είναι ενθουσιασμένη με τις γεύσεις που ανακαλύπτει καθημερινά στο γεύμα και στο δείπνο της και με τον πλούτο των ελληνικών προϊόντων  που τόσο της αρέσουν. Γιατί έχουν γεύσεις διακριτές και αυθεντικές. Δεν μένει λοιπόν παρά να τα προωθήσουμε σωστά. Και το Sani resort δείχνει τον δρόμο.

Sani 3 – Ωδή στην κακαβιά

Το ραντεβού για να αποχαιρετίσουμε τον Σαντορινιό Γιώργο Χατζηγιαννάκη που φεύγει αύριο πρωί πρωί για το νησί του δόθηκε στη μία η ώρα το μεσημέρι στην ψαροταβέρνα του Αλέξη που βρίσκεται στη μέση της μαρίνας.

Ηταν εκεί ο Δημήτρης Μαυρίκος από τη Ρόδο, από το ομώνυμο (εξαιρετικό) εστιατόριο της Λίνδου στη Ρόδο, ο ιδιοκτήτης του αθηναϊκου Breeze (στην πλατεία της Αγίας Παρασκεύης) με τη γυναίκα του και τον μάγειρά του τον Γκίκα, ο Αλβέρτος Αρούχ (αλίας Επίκουρος) με τη Νατάσα, ο Γιώργος Λούκας κι εγώ.

Μας υποδέχτηκαν με τσίπουρο χωρίς (δηλαδή χωρίς γλυκάνισο, με ή χωρίς; σε ρωτάνε και  εννοούν το γλυκάνισο που αρωματίζει το οινόπνευμα αλλά ανεβάζει και τους βαθμούς ) από τρεις ποικιλίες σταφυλιών μας είπε ο μάγειρος ότι το φτιάχνει -μας έφερε για δοκιμή και ένα δεύτερο από κουμαριά με τελείως αλλιώτικη γεύση- και ελιές που κι αυτές είχαν μια εξαιρετική γλυκιά και ελαφρώς πικρούτσική γεύση, ο σεφ τις φτιάχνει μόνος του με αλάτι που όμως δεν εισχωρεί μέσα τους, έχει κι αυτός τα μυστικά του.

Το κουτάλι που υπήρχε μπροστά μας, μάς προϊδέασε, πράγματι σε λίγο ήρθε στη σουπιέρα η κακαβιά που καλύτερή της δεν έχω φάει στη ζωή μου. Ισως πριν από  πολλά χρόνια στην ταβέρνα του Παύλου στον Αγνώντα της Σκοπέλου, ναι εκείνη τη γεύση μου θύμισε. Απλή πολύ απλή ήταν, με πατάτα, καρότο, κρεμμυδάκι φρέσκο και λίγο ψάρι μέσα στον υπέροχο ζωμό που έβγαζε ιωδιούχο άρωμα θάλασσας. Τη γεύση και το άρωμά της, πολύ θα ήθελα αλλά δεν μπορώ να σας τα μεταφέρω.

Ακολούθησαν μύδια τηγανητά που μου θύμισαν ταξίδι στη Θεσσαλονίκη στα παιδικά μου χρόνια και μια λιχουδιά που έτρωγα για πρώτη φορά, αβγά χταποδιού, επίσης αέρινα τηγανισμένα και ένα χταποδάκι στα κάρβουνα, τόσο μαλακό και ζουμερό που σπάνια έχεις την τύχη να δοκιμάσεις.

Σκεφτόμουν ότι αν έτρωγε εδώ ο γιαπωνέζος Νόμπου θα υποκλινόταν ταπεινά μπροστά στον μάγειρο. Ο Αλβέρτος θυμήθηκε τότε ότι  σε παλιότερα φεστιβάλ όλοι οι μεγάλοι γάλλοι σεφ που έχουν περάσει από την ταβέρνα του Αλέξη, έτρωγαν  κατενθουσιασμένοι εδώ κάτω από τον πλάτανο κάθε μεσημέρι.

Μετά ήρθαν τα ψάρια στις πιατέλες, τα τεράστια μάγουλα του μαγιάτικου και ένα χριστόψαρο, ψημένα στα κάρβουνα και για σαλάτα ελάχιστα βρασμένα κολοκυθάκια και ένα βαθύ πιάτο με μυρωδάτη αρμύρα. Ηπιαμε και ένα πολύ ευχάριστο λεμονάτο σοβινιόν βιολογικό της περιοχής, Κωσταντάρας λέγεται  ο παραγωγός του.

Ηρθαν και τα γλυκά. Πρώτη η βαρβάρα που έστειλε για να μας γλυκάνει ο Κατσάνης, εξαιρετικό πρόβειο γιαούρτι της περιοχής με μέλι, γλυκά του κουταλιού (συκαλάκι, λεμόνι, σταφύλι και κυδώνι) και τέλος τα μικροσκοπικά αμυγδαλωτά με το γαρυφαλάκι μπηγμένο στην κορφή τους.

Ολα εξαιρετικά, όπως και η παρέα. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το βράδυ στο Ουζερί του Saniresort όπου θα δοκιμάσουμε την εξαιρετική (για μένα αποκαλυπτική) μαγειρική του νεαρού Γκίκα Ξενάκη και αποσυρθήκαμε για έναν μεσημεριανό υπνάκο. Με δυσκολία έφτασα στο ξενοδοχείο μου. Τ’ομολογώ.

Κι ας έλεγε η γιαγιά μου ότι το ψάρι είναι φρούτο.

Sani 2 – επί το “Έργον”

«Ελάτε να δοκιμάσετε τα προϊόντα μας», μας είπε ο Δημήτρης Κοπαράνης κι εμείς αφήσαμε το ραχάτι στις πολυθρόνες του μπαρ Μπούσουλας πάνω από την πλαζ και ξεκινήσαμε για το «’Εργον», το ελληνικό μεζεδοπαντοπωλείο, στη μαρίνα του Sani Resort.

Εκεί ακριβώς το ένα δίπλα στο άλλο βρίσκονται όλα τα διάσημα εστιατόρια του καλού ξενοδοχείου, Tomata, Sea You Up, Byblos, Water και το Ouzeri.

Στο ισόγειο του «Εργον» υπάρχουν ένα σωρό καλούδια από μικρούς έλληνες παραγωγούς. Χάρηκα γιατί ανάμεσα στα τυριά τους ανακάλυψα και τα κατσικίσια «Ερίφι» του Ιναχου από την πατρίδα μου τη Ρούμελη, αλλά και ένα σωρό άλλα εξαιρετικά ελληνικά προϊόντα που απλά μας κάνουν υπερήφανους ειδικά σε μια εποχή που τα πράγματα είναι για όλους πολύ δύσκολα.  (Παρένθεση: Δεν θέλω να ξαναμιλήσω για την κρίση, όμως δεν μπορώ να μην το πω κι αυτό.  Η άσχημη κοινωνικοπολιτική κατάσταση μονοπωλούσε τις συζητήσεις όλων μας παντού.) Θα ξαναγυρίσω όμως στο θέμα μου.

Στο μάτι μας χτύπησαν κάτι βαζάκια με αλείμματα. Αλειμμα σολωμού είχε το ένα, και καπνιστού λευκού ταραμά το άλλο, φέτα με ντομάτα ένα τρίτο. Σβέλτος ο Δημήτρης άνοιξε δύο βαζάκια, έφερε και κουταλάκια για να δοκιμάσουμε. Τι ήταν αυτό! Μια πανδαισία, εκρήξεις χαράς στο στόμα.

Οπου τα βρείτε πάρτε τα, έμαθα ότι κυκλοφορούν και στην Αθήνα σε μερικά ντελικατέσεν. Μετά από αυτή την εισαγωγή μας έστειλε επάνω να πιάσουμε τραπέζι. Οπότε άρχισαν να έρχονται διάφορα εδέσματα για να συνοδεύσουμε τα τσίπουρα.

Κάναμε αρχή με αλλαντικά και τυριά από τη Θράκη -ξεχώρισα ένα καταπληκτικό ώριμο μανούρι- μετά ήρθαν οι μαγειρεμένοι μεζέδες. Να μην ξεχάσω να σας πω ότι την επιμέλεια των πιάτων του «Εργον» έχει ο Δημήτρης Σκαρμούτσος, τις συνταγές τις εκτελεί επί τόπου ο Δημήτρης Κοπαράνης. Τι δοκιμάσαμε εμείς;

Γαρίδες σαγανάκι με καλαθάκι Μυτιλήνης και κίτρο από τη Νάξο, ανοιχτή πίττα με κολοκύθι, ανθότυρο και μπόλικο δυόσμο με γλυκιά σαλτσούλα  ντομάτας από δίπλα, στριφτές μακαρούνες από την Κρήτη καμένες με κατσικίσιο βούτυρο, φρέσκο ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι, βασιλικό, λιαστή ντομάτα πασπαλισμένες με χοντροτριμμένο ξηρό ανθότυρο, μπιφτέκι με πατάτες στο φούρνο με μια σάλτσα από λιωμένη γραβιέρα και στάκα.

Ναι στάκα, κρητική. Και στο τέλος για να πάρουμε δυνάμεις για το δρόμο μέχρι το ξενοδοχείο, cheese cake με βάση από τρίμμα μπισκότου, ανθότυρο Κρήτης και γλυκό βύσσινο.

Το δεύτερο γλυκό το βρήκα ακόμη πιο ενδιαφέρον. Είχε κρέμα ελληνικού καφέ πάνω σε τριμμένο μπισκότο (ο Δημήτρης μας είπε ότι γίνεται ακόμη καλύτερο με φρυγανισμένο τσουρέκι και μελωμένο στη συνέχεια) και από πάνω μπουκίτσες από λουκούμι τριαντάφυλλο.

Και όλα αυτά όταν το βράδυ είχαμε το κοκτέιλ πάρτι της Vodafone, χορηγού μεταξύ άλλων του φεστιβάλ, και στη συνέχεια να απολαύσουμε τη νέα Σαντορινιά κουζίνα του άρχοντα Γιώργου Χατζηγιαννάκη. Στο εστιατόριο Sea You Up σε λευκοστρωμένες ροτόντες με αναμμένα κεριά και μικρές ανθισμένες γαρδένιες στο κέντρο του τραπεζιού  να αρωματίζουν διακριτικά την ατμόσφαιρα.  Λίγο πριν θα έβρεχε και τα σύννεφα στον ουρανό θα μας επιφύλασσαν εκπληκτικές εικόνες πάνω από τη μαβιά θάλασσα.

Γεια σας από τη Σάνη.

Sani 1 – για το φεστιβάλ

Το φεστιβάλ ελληνικής γαστρονομίας «Sani Gourmet», που συγκεντρώνει κάθε χρόνο τέτοια εποχή την αφρόκρεμα της ελληνικής κουζίνας στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής, θα φιλοξενηθεί και πάλι φέτος στα εστιατόρια του Sani RESORT.

Κορυφαίοι σεφ από την Ελλάδα και το εξωτερικό, θα δημιουργούν για δέκα ημέρες (από τις 11-20 Μαϊου) στις κουζίνες του εξαιρετικού βορειο-ελλαδίτικου θέρετρου, εμπνεόμενοι από τα τοπικά προϊόντα καθώς το κόνσεπτ του φεστιβάλ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά είναι η περίφημη «Δίαιτα των 100 Μιλίων».

Πιστοί στον οικολογικό τόνο του φεστιβάλ, δηλαδή, οι μάγειροι εμπνεόμενοι από την ελληνική φύση, θα ανανεώσουν την ελληνική κουζίνα δημιουργώντας πιάτα με πρώτες ύλες, οι οποίες παράγονται σε απόσταση το πολύ 100 μιλίων από την περιοχή.

Στο φετεινό φεστιβάλ θα διασταυρώσουν τις… κουτάλες τους οι σεφ Χρύσανθος Καραμολέγκος, Λευτέρης Λαζάρου, Άρης Τσανακλίδης, Herve Pronzato, Σωτήρης Ευαγγέλου, Νίκος Μιχαήλ, Γιάννης Παρίκος, Μιχάλης Λυτρίβης, Ξενάκης Γκίκας, Πολυχρόνης Δαμαλάς, αλλά και ο Κωνσταντίνος Φιλίππου που θα έρθει ειδικά από τη Βιέννη, ενώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένονται οι γαστρονομικές προτάσεις του Γιώργου Χατζηγιαννάκη και του Νίκου Μπούκη από τη Σαντορίνη, του Δημήτρη Μαυρίκου από τη Ρόδο και η Αγιορείτικη κουζίνα του Νίκου Κατσάνη.

Παράλληλα, ο sommelier Γιώργος Λούκας θα αποκαλύψει πολύτιμα μυστικά του κρασιού.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα:http://www.sanigourmet.gr

ΒΙΝΤΑΛ ΣΑΣΟΥΝ – ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ

Ο Βιντάλ Σασούν, στρατευμένος Σιωνιστής και αντιφασίστας και ταυτόχρονα ο άνθρωπος που μετέτρεψε τον ασήμαντο μέχρι τότε κλάδο της κομμωτικής σε δημιουργικό επάγγελμα, πέθανε σε ηλικία 84 ετών από λευχαιμία.  

«Για μένα κόμμωση σημαίνει σχήμα» είχε γράψει ο Βιντάλ Σασούν στην αυτοβιογραφία του. Πράγματι για τον διάσημο κομμωτή το κούρεμα ήταν το άλφα και το ωμέγα της κουπ. Ηταν ο πρώτος που εισήγαγε στο τέλος της δεκαετίας του 1950 το αρχιτεκτονικό ντιζάιν στα γυναικεία κεφάλια απελευθερώνοντάς τα ταυτόχρονα τα από τους λακαρισμένους όγκους των μαλλιών.

Ο Σασούν έκανε μόδα τα γεωμετρικά σχήματα και τις οξείες γωνίες που τόνιζαν το σχήμα του προσώπου των πελατισσών του. Τα κοντοκουρεμένα κεφάλια του που απέπνεαν ένα νέο είδος σεξουαλικότητας ήταν πολύ εύκολο να συντηρηθούν αφού το μόνο που χρειαζόντουσαν ήταν λούσιμο και στέγνωμα. Οι κομμώσεις του Βιντάλ Σασούν έδωσαν μάλιστα ακόμη μεγαλύτερη ώθηση στη νεανική μόδα της δεκαετίας του ‘60 που ξεκίνησε από το Λονδίνο για να κατακτήσει πολύ γρήγορα όλο τον κόσμο. Μια από τις πρώτες πελάτισσές του ήταν και η Μέρι Κουάντ η δημιουργός της μίνι φούστας η οποία σε ένα ντοκιμαντέρ για το μίνι που γυρίστηκε το 2012 είπε για τον Σασούν ότι «έβαλε το κερασάκι στην τούρτα». Το 1963, η καρέ κουπ της Μέρι Κουάντ έγινε το σήμα κατατεθέν της. Το ίδιο συνέβη και ένα χρόνο αργότερα, με το κεφαλάκι της Μία Φάροου, που ο Σασούν δημιούργησε για τις ανάγκες του ρόλου της στην ταινία του Πολάνσκι «Το Μωρό της Ρόζμαρί». Για τη δουλειά του αυτή ο λονδρέζος κομμωτής κέρδισε 5.000 δολλάρια, κυρίως όμως διεθνή αναγνώριση.

Εκτός από την Μέρι Κουάντ και άλλοι διάσημοι σχεδιαστές όπως ο Αντρέ Κουρέζ και ο Πάκο Ραμπάνε ζήτησαν από τον Σασούν να υποστηρίξει τις επιδείξεις τους με τα γεωμετρικά του χτενίσματα. Και ανάμεσα στους πελάτες του ήταν τα περισσότερα μοντέλα της εποχής και ηθοποιοί όπως η Τουίγκι, η Τζιν Σρίμπτον, ο Τέρενς Σταμπ και η Μία Φάροου και φυσικά όλοι σχεδόν οι φασιονίστας του Λονδίνου.

Το κομμωτήριό του στην Μποντ στριτ του Λονδίνου έγινε σημείο συνάντησης ωραίων ανθρώπων, το ίδιο συνέβη αργότερα και στη Νέα Υόρκη όπου μετακόμισε ο το 1966 μαζί με όλο το προσωπικό του. Ανοιξε το πρώτο του σαλόνι στη λεωφόρο Μάντισον και το επόμενο στο Μπεβερλι Χίλς, η αλυσίδα όμως σύντομα έφτασε να έχει είκοσι υποκαταστήματα. Φυσικά ο Βιντάλ δεν έπαψε να ταξιδεύει συνεχώς στο Λονδίνο, άλλοτε για να παρακολουθήσει έναν  αγώνα την αγαπημένης του Τσέλσι και άλλοτε για δουλειές σε σαλόνια μόδας.

Ο Βιντάλ Σασούν υπήρξε επίσης πρωτοπόρος επιχειρηματίας καθώς λανσάρισε μια σειρά από προϊόντα με την υπογραφή του. Σαμπουάν, κοντίσιονερ, και άλλα προϊόντα με το όνομά του έκαναν τεράστιες πωλήσεις που έφτασαν τα 100 εκατομμύρια δολλάρια πριν πουλήσει την εταιρεία το 1983. Κατά τη διάρκεια του μισού αιώνα της επαγγελματικής του δραστηριότητας ο Βιντάλ Σασούν εκπαίδευσε στις σχολές του περισσότερο από ένα εκατομμύριο κομμωτές, έγραψε τρία βιβλία ενώ επίσης είχε δική του καθημερινή τηλεοπτική εκπομπή.

Η ζωή του βέβαια δεν ήταν πάντοτε πλούσια και λαμπερή. Ο Βιντάλ Σασούν γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1928 στο Λονδίνο. Οι γονείς του ήταν φτωχοί. Όταν ο πατέρας του -πωλητής χαλιών- εγκατέλειψε την οικογένεια, η μητέρα του Μπέτι, πωλήτρια σε ένα κατάστημα ενδυμάτων, αναγκάστηκε να αφήσει τον πεντάχρονο Βιντάλ και τον μικρότερο αδελφό του Ιβόρ σ’ ένα εβραϊκό ορφανοτροφείο . Μετά από έξι χρόνια όταν η Μπέτι ξαναπαντρεύτηκε πήρε και πάλι κοντά της τα παιδιά της. Ο Βιντάλ τα πήγαινε καλά με τον πατριό του Νάθαν Γκόλντμπεργκ, σύντομα όμως ξέσπασε ο πόλεμος στο Λονδίνο και η ζωή τους πήρε και πάλι την κάτω βόλτα. Το σπίτι τους στο Pertticoat Lane κατέρρευσε από τους βομβαρδισμούς, η γειτονιά εκκενώθηκε. Ό Βιντάλ ήταν παθιασμένος με το ποδόσφαιρο (και σε όλη του τη ζωή θα έμενε πιστός στη γυμναστική) και ήθελε να ασχοληθεί με αυτό επαγγελματικά, όταν όμως επέστρεψαν στο East End η αυταρχική μητέρα του επέμενε να τον βάλει εκπαιδευόμενο στο κουρείο του σοβαρού κυρίου Αντολφ Κοέν, ο οποίος τον κράτησε μετά χαράς εκτιμώντας τους καλούς του τρόπους. Το περιβάλλον όπου μεγάλωνε ο Σασούν δεν ήταν καθόλου ευνοϊκό. Σε μια εποχή που στους κινηματογράφους προβάλλονταν ταινίες που απεικόνιζαν τη φρίκη του Αουσβιτς και του Νταχάου, οι μελανοχίτωνες του Οσβαλντ Μόσλεϊ -που είχαν φυλακιστεί κατά τη διάρκεια του πολέμου αλλά τώρα ήταν και πάλι ελεύθεροι- επέμεναν ότι ο Χίτλερ είχε δίκιο και έβαλαν στόχο να διώξουν τους Εβραίους από τους Λονδρέζικους δρόμους.  Ο Σασούν αποφάσισε να υπερασπιστεί τους γείτονές του. «Οι εικόνες που βλέπαμε άλλαξαν την μορφή της οργής μας και το σλόγκαν «ποτέ ξανά» έγινε εντολή» είπε αργότερα στο περιοδικό Searchlight.

Στα δεκαεφτά του ο Σασούν προσχώρησε στην «Group 43» μια ομάδα Εβραίων πρώην στρατιωτικών που σύντομα θα είχε περισσότερα από χίλια μέλη, άνδρες και γυναίκες, πρόθυμους να πολεμήσουν τους φασίστες. Πήρε μέρος σε αποστολές για τη διάλυση συγκεντρώσεων και ομιλιών, ενεπλάκη ακόμη και στην απαγωγή του Μόσλεϊ που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, κατάφεραν όμως να τον γυμνώσουν και να τον πετάξουν στο Πικαντίλι Σέρκους. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο δυναμικός Βιντάλ κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό των μεγαλυτέρων του. Σε μια περίπτωση η ομάδα του κατάφερε να στριμώξει μια συμμορία μελανοχιτώνων σε μια πάμπ του Κίλμπουρν με αποτέλεσμα να συλληφθούν από την αστυχνομία και να φάνε μπόλικο ξύλο. Συχνά στις εξόδους του ο Βιντάλ είχε μαζί του ένα ξυράφι και δεν απέφυγε τις συλλήψεις και τη φυλάκιση.

Το 1948 προσφέρθηκε εθελοντικά να βοηθήσει στον πόλεμο για την ανεξαρτησία του Ισραήλ. Στρατοπέδευσε κοντά στη Γάζα και η μονάδα του κατάφερε να καταλάβει ένα λόφο και να τον κρατήσει επί 17 ημέρες. Οι απώλειές τους ήταν μεγάλες, χάθηκαν περίπου οι μισοί από τους στρατιώτες που πολεμούσαν μαζί του. Μετά τον πόλεμο ήθελε να μείνει εκεί και να σπουδάσει αρχιτεκτονική, η ανάγκες όμως της οικογένειάς του που υπέφερε από  φτώχεια, τον έφεραν πίσω στο Λονδίνο. Ετσι το 1954 άνοιξε το πρώτο του κομμωτήριο, στην Μποντ στριτ στον τρίτο όροφο ενός κτιρίου χωρίς ασανσέρ. Παρ’ολες τις ανάγκες της δουλειάς έβρισκε πάντοτε χρόνο για διαδηλώσεις και οδομαχίες. Κάποτε γύρισε με τραύματα στο πρόσωπο και όταν ένας πελάτης τον ρώτησε ανήσυχος τι του είχε συμβεί, ο Σασούν απάντησε ψύχραιμα: «Τίποτα σπουδαίο, έπεσα πάνω σε μια φουρκέτα.»

Πέρασε εννιά χρόνια προσπαθώντας να τελειοποιήσει το στυλ του, και τελικά τα κατάφερε.  Το 1958, ο Βιντάλ Σασούν επηρεασμένος από τη σχολή Μπάουχάουζ δημιούργησε το «σχήμα», ένα κούρεμα που έφερε την υπογραφή του και το οποίο τον έκανε διάσημο.

Είχε κάνει τέσσερις γάμους και απέκτησε τέσσερα παιδιά, τρία από τα οποία όπως και η τελευταία του σύζυγος πέθαναν πριν από αυτόν.

Είχε ιδρύσει το Κέντρο Βιντάλ Σασούν στην Ιερουσαλήμ για την μελέτη του Αντισημιτισμού. Επιπλέον ήταν μέλος της Διάσκεψης της Βόρειας Αμερικής για τους Εβραίους της Αιθιοπίας  και το 1992 έγραψε ένα πρόλογο γεμάτο πάθος για το βιβλίο  «The 43 Group» που έγραψε ο ιδρυτής της ομάδας Μόρις Μπέκμαν.

Τα τελευταία χρόνια ο Βιντάλ Σασούν έπασχε από λευχαιμία. Αφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 84 ετών, στο σπίτι του στο Λος Αντζελες στις 9 Μαϊου.

ετών.http://www.youtube.com/watch?v=28jvlBA0RMk

Δημοσιεύτηκε στα Νέα, Σάββατο 12.05.2012